Helgarpistill - Nágrannar í Rósarunna.

Helgarpistillinn er nú í fyrra fallinu þar sem Ritstjórinn er á viðskiptaferðalagi og hefur því ekki tök á að annast skriftir næstu sólahringana. Heldur af stað árla dags föstudagsmorgunn og snýr heim síðar....en hvað um það. Hér verður ekki frá því komist að segja frá öðru sem Svend okkar maður nefndi í grillinu þarna um kvöldið. Það eru aldraðir Svíar sem búa í götunni okkar. Já og þeir eru svona rígfullorðnir í kringum sextugt…nei nei afsakið…þeir eru um áttrætt, rígfullorðnir eins og amma mín. Vandamál þeirra er að þeim leiðist allt fólk. Já þeir hafa einnig sérstaka andúð á sínum nánasta nágranna honum Mikkahel og Frú. Hann á tvo litla voðalega krúttíbollulega hunda….(hljómar þetta eins og Prinsinn myndi tala) Og þeir eru fyrir samskipti við fólk. Þeir gelta svona stundum og stundum. Þannig að þegar Svíarnir fara útí garðinn sinn, hleypir alltaf Mikkahel hundunum sínum útí garðinn við hliðina. Og það líður ekki langur tími þar til Svíarnir fara inn til sín. Nú er svo komið að Svíarnir hafa haldið uppi háværum mótmælum við Mikkahel og hóta að kæra hann fyrir hávaða. Þeir hafa einu sinni lagt fram kvörtun til leigufélagsins en þá höfðu hundarnir gelt heila helgi, bæði laugardag og sunnudag. Viðstöðulaust, stanzlaust, óstöðvandi. Nema hvað Mikkahel hafði hinsvegar bent leigufélaginu á að þessa tilteknu helgi hefði hann verið á ferðalagi í Þýskalandi með hundana sína með svo þetta gæti nú ekki allveg passað. Lýsandi dæmi um ástandið.

Svíarnir eru sjúklingar og vilja enginn læti. Nei bara enginn læti takk fyrir. Mikkahel og frúin hafa nú nokkra reynslu í að taka á svona málum, sagði hann Mikkahel okkur og átti hann þó sérstaklega við frúnna sína.. Og nú máttum við Dagmar sitja við grillborðið og blána og roðna á víxl í framan ég var þó aldrei viss. “Jú sjáðu til “ sagði Mikkahel sko áður en við fluttum nefnilega hingað þá kærðum við nágrannan okkar í blokkinni og “og vitiði bara hvað” sagði hann síðan og beygði sig svona frammá borðið. “Nágranninnn okkar í blokkinni sem við fengum dæmdan, hafði nefnilega kvartað við lögregluna og kært okkur og þá sérstaklega frúnna. Því honum fannst hún of hávær þegar við brugðum á leik í okkar ástarhreiðri”

Hér fór nú Kristinn litli að efast um dönsku kunnáttu sína, og hvort ég hefði virkilega heyrt þetta rétt. Hvort hann væri raunverulega að segja frá þessu. Það fékk ég ekki staðfest fyrr en við Dagmar fórum yfir helstu sögur kvöldins í okkar hreiðri. Jú jú, hún hafði látið í sér heyra og nágranninn líklega átt í erfiðleikum með að STANDA og því ákveðið að kæra. En þetta snérist í höndunum á honum, því Frúin kærði hann fyrir að leggjast á veggin (líklega með glastbotn við vegginn og búinn að troða eyranu inní glasið til að hlusta) og brjótast þannig inní friðhelgi einkalífs þeirra hjóna.
Hann varð því dæmdur.

Hér spurði Svend okkar maður hvort Mikahel ætti ekki í neinu basli með þetta sjálfur…”Neibb, hreint ekki” sagði Mikkahel, er alltaf með klút í munninum.

Nú þess bara að bíða að Mikkhael taki klútinn útúr sér og láti Svíana fá það svo um munar.

Kristinn ístandi.

Lokaflutningur frá Íslandi.

Nú er búið að funda stíft á heimilinu um fráganginn á íbúðinni og skúrnum. Nýbúinn Róbert sá sem keypti af okkur er fluttur inn, alsæll. Leigjandinn er farinn út alsæll,og allt er að verða klárt. Nú er maður kominn með langann lista yfir allt það sem ýmist fer á haugana, í geymslu eða til Danmerkur. Það hafa vitanlega verið mikil átök á þessum fundum um það hvað skuli fara t.d. í ruslið. Ég skil ekki afhverju ég þarf t.d. að henda gömlu glósubókunum mínum frá grunnskóla og háskólaárum. Afhverju má maður ekki bara eiga þetta. Og afhverju þarf ég að henda gömlum blöðum frá Alþýðuflokknum. Ég á t.d. nokkur eintök af því frábæra blaði Alþýðublaðinu…já það er tekist á um hlutina. Ég á líka nokkra hluti frá því ég var á sjó á Bíldudal og í frystihúsinu. Já hlutir sem hafa tilfinningalegt gildi fyrir mig. Hlutir sem ég get handleikið og skoðað einn með sjálfum mér og hugsað um liðna tíð. Þetta er partur af sjálfum mér, hluti af sjálfinu. Það er t.d. þarna gamalt flotholt, svona appelsínugult,gamalt útvarp, klukka, tréhilla, lukkutröll úr leir og bara ýmislegt dót…sem bara ekki allir sjá gildið í.

Ég verð örugglega hálfskælandi yfir því sem ég þarf að henda, vegna þess að Dagmar hefur líka fyrirskipað að ég verði að senda skýrslu á tölvutæku formi og helst stafrænar myndir á netinu til hennar. Því hún ætlar að fylgjast með þessu. Ég hef þó komið með þá hugmynd að við ættum bara að taka sem mest af þessu til Danmerkur og selja síðan hér á Flóamörkuðum. Það hefur mér amk fundist nokkuð snjöll hugmynd….hún er EKKI sammála.

En svo gerðist það bara í gær. Að Dagmar sagði…”það er allveg ljóst að ég verð að hafa minn fulltrúa við þessa tiltekt, annað kemur ekki til greina” og hún hefur ákveðið að móðir sín verður þessi fulltrúi….jahérnahér detti mérnu allar vonandi steindauðar...úr höfði...ég benti henni nú á það að faðir hennar yrði mér nú innanhandar með þetta allt saman. En þá kom svarið…”þú og pabbi, sko það er pottþétt að það verða fleiri að koma að þessu máli. Þið tveir…nei nei það verður ekki..ég á helminginn af þessari búslóð og fulltrúinn mætir” Þannig að nú er viðbúið að Frú Björg láti sjá sig í skúrnum….en það er bara fínt þegar öllu er á botnin hvolft…þær eru nú svo líkar í mörgu blessaðar mæðgurnar og hafa svo næmt auga fyrir ýmsum hlutum….(þá frekar hlutunum sínum en mínum)


Kristinn Pakkari.

Gömul kaka, danskur húmor.

Nú fór maður í dag til vinnu en húsmóðir vor var við heima við í sinu vikulega frí frá launavinnunni. Drengurinn fékk frí hjá dagmömmunni og Anna Marín kom heim eftir skóla. Þannig að móðirinn eyddi deginum með börnum sínum, litlu skinnin. En húskarlinn fór til vinnu samkvæmt venju og vann meira að segja frameftir því í lok hefðbundins vinnutíma. Var haldinn kynning á nýjum glerjum sem á að fara selja meira af. Já Nikon gler í gleraugu er það sem koma skal. Allir þekkja Nikon en nú ekki fyrir gleraugu, heldur myndavélar. Þeir eru það það nýjasta hjá Bíffó.

Kynningin var hinsvegar langdregin og leiðinleg, en það er lykilatriði í kynningu þegar maður er með glærur og efni sem á að kynna, að lesa ekki orð fyrir orð textann á blaðinu sem er búið að dreifa. Hver nennir að láta lesa upphátt fyrir sig í tvo tíma ?....þetta hafði ég nú lært fyri löngu síðan...

Í hádeginu fór ég síðan með bílinn til minnar og fór til baka í hendingskasti allt á þeim 30 mínútum sem maður hefur í mat. Á leið til vinnu aftur tók ég með mér köku sem ég hafði keypt í bakarínu á sunnudaginn. Girnileg kaka með súkkulaði. Tók ég síðan kökuna fram um tvöleytið og bauð samstarfsmönnnum mínum. En sagði svona í kæruleyistón hvort þau vildu ekki fá sér bita af gamalli köku sem ég hefði fundið. Þetta grín mitt varð til þess að enginn snerti kökuna nema Morten sem skildi brandarann. En hinir biðu. Sé ég ekki svo þar sem konurnar tvær í deildinni með mér fara að skoða kökuna og velta fyrir sér hversu gömul hún skyldi vera. (ég hugsaði bara díses..kræsturinn). Þarna stóðu þær í smá stund og ræddu greinilega eitthvað um kökuna en skáru síðan sneið og tóku lítinn bita. Smakkaðist fínt, því önnur konan kom til mín og sagði " Kristinn þetta er ekkert gömul kaka er það ? " Og ég svaraði þegar í stað nei nei öllu óhætt.

Já maður verður að fara varlega í grínið. Það eru þessar tvær konur sem ég vinn þó nokkuð með í deildinni, önnur er rúmlega sextug og hin er rúmlega fimmtug. Þessi eldri ætlaði eitthvað að spyrja hina og kallaði til hennar. "Ertu búin að ná í glerið ?" ekkert svar...hún sagði aftur "Varstu búin að ná í glerið" og enn kom ekkert svar og hún sagði því við mig...hva hún heyrir ekkert. Að því orði sögðu þá snéri ég mér við og sagði hátt og skýrt svo glumdi um skrifstofuna "ÞÚ ERT EKKERT FARINN AÐ MISSA HEYRN ER ÞAÐ ? " Hún áttaði sig mátulega mikið á gríninu....og sagði "Nei ég heyri bara rigtig gott, og það vantar nú nú ekki, þú heyrir nú ekki sjálfur alltaf þegar það er verið að kalla á þig, það hef ég nú allveg séð"......
(ég hugsaði bara díses...kræsturinn)


Kristinn Bakaradrengurinn.

Ánægjuleg kvöldstund.

Enn á ný verð ég að biðja trausta lesendur hér afsökunar á seinkun skrifa hér, en maður hefur verið hálf lumpinn eftir síðustu viku. En nú er kominn skriður á enda verður Ísalandið vísiterað nú síðar í vikunni. Og hefur nú hvarflað að manni að taka snúning í fluginu eins og Jónas Flugóði, eða flugdólgur númer eitt gerði. Já hver man ekki dólgnum sem kom í sjónvarpið á náttsloppnum sínum og skyldi ekki aðferðir flugfólksins eða uppistand það þegar hann sló Freyju númer eitt á SagaClass...á þetta læt ég reyna í vikunni.

Grillveisla með nágrönnunum.
Hér var grillað um helgina og sögurnar, lýsingarnar og allt það sem kom fram úr munni orginal dananna hér í kringum okkur var með ólíkindum. Maður hægði snarlega á sér í ölinu til að ná öllum sögununum og kommentunum. Okkar maður Svend fór þar á kostum. En við þraukuðum nú til loka kvölds. En þá vorum við aðeins fimm eftir, við, Svend og Bíbí og Michael og Judith. Öll já þau fullyrða bara öll. Að Prinsinn sjálfur eiginmaður Margrétar sé samkynhneigður. Það sé umtalað og allir viti það nema hann sjálfur. Hommi er hann. Og þetta fullyrtu þau öll, og það ekki með tón eða hæðni. Neibb..maðurinn er bösser...

Hér í sambýlinu á Rósenkjærvej, eru kynlegir kvistir. Svend okkar maður er formaður húsfélagsins og því fengum við góða innsýn í samfélagið. Svend hafði nú fengið sér aðeins í tánna og lét því svona nokkrar sögur flakka. Bíbí tók undir og sagði okkur frá nokkrum kvistum hér.

Þegar við fluttum inn var ákaflega vinaleg kona sem við mættum reglulega með hundinn sinn hér í gönguferð. Hún á tvö börn og bjó hún ásamt þeim hér í endaraðhúsinu. Hún flutti inn nokkru á undan okkur eða í nóv-des. Eftir mánaðardvöl í sínu raðhúsi fór nú ferðum hennar fækkandi með hundinn. Hún hélt síðan uppá afmælið sitt í desmember með kærastanum sem hún hafði eignast. Síðan gerist það að þegar Bíbí er útí garði hjá sér að viðra 200þúsundkalla búlldogginn sinn, þá birtist konan við garðhliðið. Hún hafði þá aðeins fengið sér í tánna af þeim krafti að það teldist vera "að fá sér í fótinn".

Ruggaði hún þarna framm og aftur við garðhliðið og heilsaði Bíbí. Nýji litli hundurinn hennar Bíbíar má nú ekkert lifandi sjá án þess að flaðra lítið eitt uppum viðkomandi og heilsa. Gerir hann sig nú líklegan til að heilsa og æðir að konunni. Sér þá Bíbí hvar konan stendur með Túborg bjórdós í annarri hendinni og stærðar eldhússveðju í hinni hendinni. Með slátrarahnífnn í annarri og bjórinn í hinni, mætir hún hundinum. Kallar Bíbí nú til hennar með örvæntingartón að passa nú hnífinn. Konan tekur þá sveðjunni og stíngur honum bara ofaní buxnavasann sinn. Þar sem aðeins skaftið stóð uppúr. Riðaði nú konan næstum til falls og féllst á að líklega væri komin tími til kominn að halda heim á leið. Varð nú ekki meira úr spjalli í það skiptið og hundurinn lifði.

Síðar kom í ljós að konan hélt viðstöðulaust áfram að staupa sig hér í endahúsinu, og bauðst Svend til að skutla henni heim frá Statoil bensínstöðinni hér eitt kvöldið þegar hann tók bensín, en hún var þá að kaupa sér kvöld-snafsinn sinn. "nei nei elsku kallinn minn, ég er nú bara að fá mér hér tímarit" sagði hún með fulla körfuna af Jagermaster og búsi. Hún hefur síðan verið lögð inná geðdeild til afvötnunnar og lagfæringar. Börnin hafa verið tekin og send til föður síns. Kærastinn sagði upp sambúðinni. Hún sagði upp leigunni. Og ætlar nú að leggja stund á sálfræði í skóla hér í Aarhus. Fara í nám sem gengur útá aðstoð við alkóhólista. Já svona stuðningsfulltrúi með sálfræðigráðu.

Kristinn Flugbeittur.

Heilsugæslan - fegurðin kemur að innan.


Talandi um heilsugæsluna þá er ekki úr vegi að senda héðan úr dagbókinni afmæliskveðjur til heilzugæslukonu ársins og allra ára Guðrúnar Jónsdóttur, afasystur krakkanna hér í Rósenkjærvej. Já Guðrún til hamingju með afmælið í dag bestu kveðjur frá okkur öllum.
Og láttu nú Villa stjana við líkama og sál.....

En heilsugæslan er víða um heim og henni hef ég fengið að kynnast hér í Danmörku svo um munar. Já fyrir þá sem eru ekki læknisfræðilega lesnir skilja fátt í þessum pistli, því enginn verða smáatriðin. Nú en hvað um það, samkvæmt læknisráði borðaði ég ekki hnetur eða gróft brauð núna sl. fimm daga. Ég snerti síðan engann mat sl. tvo daga, já bara borðaði ekki nokkurn skapaðan hlut. Fékk mér síðan kólónskópý í gær og maður lifandi það var notalegt....já það verður nú ekki tekið frá manni...að þótt ég hafi ávallt þurft að sitja undir því að hafa talist fallegur að ytra byrði, alla tíð frá því ég var lítið barn. Þá er fegurðin ekki síðri að innan. Og því sannast hið fornkveðna að fegurðin komi ávallt að innan. Og það get ég vottað.

Með 28 tommu efrí kolor Tíví skerm, blasti dýrðin við þar sem ég lá á borðinu, eftir að hafa fengið innblástur og hljóðfráa ferðamyndavél með kapli uppá tvo og hálfan meter. Þar sem Herre Erik Christiansen þræddi hvern krók og kima og dásamaði minn innri mann. Og þegar sársaukinn var sem mestur sagði minn maður..."stop, stop, venta lidt femm sekunder....."

Dagurinn í gær og dagurinn í dag fór því í innhverfa slökunn og innöndun hér heima. Enginn vinna í dag og í gær. Unnið markvisst aðþví að fylla það tómarúm sem hefur myndast undanfarna daga. En það semsagt kom allt bara yndislegt útúr þessu öllu saman og ekki ástæða til að huga frekar aðþví. Svokallað "Loftþrýstings-ójafnvægi" með tilheyrandi aftansöng kvölds og morgna er ekkert til að skammast sín fyrir. Þetta er í öllum alvöru fjölskyldum. En hjá sumum kveður svo rammt við að hljóðin eru óhugnaleg og get ég í því samhengi aðeins vísað á tvo einstaklinga sem ég nafngreini ekki hér (þá Jón Þór & Heimi). En allt er gott sem endar vel og hér kemur því bara Amen á eftir efninu.

Kristinn Uppþemdi (..og ekki í fyrsta skipti.)

..það er tíbrá yfir veginum og veðrið er ljúft...

Jæja maður fékk sér bara örlítið í tánna í gærkvöldi. Morten og Marlene áttu afmæli. Dagurinn hans var í gær en hennar verður í september. Öllu skellt saman og boðið til veislu. Gríðarlegt magn áfengisbirgða eftir brúðkaupið var sett á borð og síðan var boðið í grill og gítarspil. Jú ég fór nú einn til að byrja með en Dagmar kom síðan um klukkan 10. Þá var minn bara í fínu formi...já já það held ég nú....nei hér gætu lesendur haldið , nohhh hann hefur verið dauður....en það var ekki. Maður gætti nú hófs.

Nema hvað barnapían þetta kvöldið var Anna Marín. Og eftir að drengurinn var sofnaður kom Dagmar. Mætti hún til veislu en þegar hún hafði verið í um tuttugu mínútur hringdi síminn. Barnfóstrann í símanum. Hélt hún því fram að það væri hugsanlega einhver inní húsinu, það marraði og brakaði í öllu. Og ef ekki bara hreyfðist eitthvað inni líka...það bara er eitthvað. Með brostna rödd bað barnfóstran um að foreldrar sínir kæmu heim hið snarasta. Orðrétt "ég er ekki vön þessu" sagði hún. Nú máttu faðir og móðir þakka fyrir sig og strunza af stað.

Á fyrstu ljósum hringdi barnfóstran aftur og var nú nánast að fara á taugum. Faðir hennar ræddi síðan við hana í símann með yfirveguðum og föðurlegum tón, þar til bíllinn kom í hlað. Og þvílíkur léttir fyrir barnfóstruna, sem fannst sér vera bjargað úr klóm dreka, trölla og forynja og gott ef ekki var líka íllþýðis af dönsku- og öðru þrælakyni.

Tíbrá í veginum í dag. Ókum burt, burt frá öllum vangaveltum um heimsins mál. Létum vindinn leika um hárið og sjóinn gæla við fæturna. Já við keyrðum þvert yfir kortið frá vorri strönd yfir í annan heim. Yfir í aðra vídd. Fórum til Ringköbing, sem er sömu megin og Esbjerg á kortinu, nema bara svona 10 centimetrum ofar....Hvide Sande... Á vegi þar sem hafið liggur til beggja síða, keyrðum við og héldum á strönd. Með miklu brimi og því sem maður á að venjast Spáni frá....já lífið er ljúft.

Ég þekki konu sem tekur öllum töfrum fram
og ég trúi á hana eins og lífið
það er tíbrá yfir veginum og veðrið er ljúft
og vindurinn hvíslar: svífið,
fljúgið yfir draumana sem engan dreymir lengur,
dansiði við álfana sem fæstir fá að sjá.
Á þjóðvegi númer eitt er öllum frekar heitt
og við hlið mér er kona með augun svo ótrúlega blá.

(höf B.Morthens)


Kristinn Léttlyndi.

Ólánsdagur...fyrir suma.

Já föstudagurinn þrettándi er ekki leikur enn hjá öllum á þessari jarðkringlu. Það átti svo sannarlega við hjá kanínunni okkar. En hún var tekinn af lífi í dag. Já þá er hún farin yfir móðuna miklu til Nangiala, á vit feðra sinna. Sofnuð svefninum langa.

Það ríkir sannkölluð gleði hér í húsinu, allir eru svo dauð, dauðfegnir að vera lausir við hana, að það er engu lagi líkt. Jú jú maður mátti svo borga kirkjugarðsgjald fyrir þetta 200 danskar krónur. Eða rétt um 2400 krónur íslenskar. Sem verða dregnar af hinum formlega eiganda Önnu Marín þegar hún fermist. Já þetta verður skráð í bókhaldið og hér í dagbókina. Ævintýrið um kanínuna sem var hún þegar hún kom, en fór héðan sem hann, eftir að hafa reynt við hinn. Átt í samkynhneigðu ástarsambandi og tilburðum við hinn, sem fór í kjölfarið. (Sjá fyrri pistla.)

Hin opinber skýring gagnvart Axel Orra er hinsvegar sú að hún hafi þurft félagsskap við aðrar kanínur og hafði því verið farið með hana á kanínuheimili, þar sem margar kanínunar hittast rétt eins og á leikskóla eða hjá dagmömmu. Það er bara að þessi skýring haldi amk þangað til hann verður læs og getur séð þetta hér.

Föstudagurinn 13. varð því úrslitadagur fyrir Fredrik og þar með var hann allur.

Hvíl í friði....kanínuhanski.

Kristinn Útfararstjóri.

Bifo forstjórinn, maður orða sinna.

Eftir að ég var búinn að vera í rúma þrjá mánuði að vinna var komið að samtali. Ég réð mig í fyrirtækið í mars og þá stóðu sem hæðst launasamtöl við alla starfsmennina. Það er nefnilega þannig í Bifo að einu sinni á ári koma allir inn til forstjórans og biðja um kauphækkun og ræða liðna tíð. Þetta gerist semsagt í mars. Nú ég byrja þarna í mars þegar þetta er í gangi og því segir forstjórinn við mig, "heyrðu Kristinn þú ert nú búinn að vera svo stutt, en við höldum fund þegar þú ert búinn að vera þrjá mánuði". "Já auðvitað" sagði ég, "við gerum það". En það var nefnilega þannig í upphafi rætt um það að ég yrði í þrjá mánuði í pruftíma og síðan yrði sest niður og rætt um framhaldið, kaup og kjör. Þetta samþykkti minn næsti yfirmaður, sá sem réð mig inn í fyrirtækið í upphafi og allt í góðu með það.

Nú liðu þessir þrír mánuðir og gott betur. Ég óskaði því eftir að nú skyldi haldið samtal. Og fór ég til forstjórans nú í júlí mánuði, fjórum mánuðum eftir að ég byrjaði. Og sagði "gott og vel nú vill ég ræða um störf mín hér og hvernig staðan á þessu öllu er" . Þá sagði forstjórinn, "heyrðu þar sem þú ert nú bara búinn að vera svo stutt, þá ég get ómögulega sagt til um það hvernig starfsmaður þú ert. Ég hef hvorki heyrt neitt slæmt um þig eða neitt gott". "Nú" sagði ég, "það er nefnilega það, akkurat".

En þá spurði forstjórinn en hvað mér sýndist svona almennt um fyrirtækið. Og hafði ég þá um það nokkur orð, svona uppbyggilega gagnrýni um nokkur atriði sem höfðu verið til umræðu í deildinni sem ég tilheyri. Og bara kom með nokkrar ábendingar og svona. Það er til dæmis búið að sameina tvær deildir í eina. Og ég vinn í þessari deild. Mér hefur hinsvegar sýnst að deildirnar vinna alls ekki í takt, og henda svona "drullukökum" hvor aðra. Yfirmaður minn er yfirmaður þessara deildar sem hafa sameinast. Nú svo ég sagði forstjóranum það að mér þætti þetta nokkuð sérkennilegt og það þyrfti allveg örugglega að ýta með einhverjum hætti undir ef sameina ætti þessar deildir, og tók sem dæmi hina skotheldu hugmynd um svona óformlegan vinnudag með bland af gleði og vinnu, þar sem væri hægt að grilla í dagslok eða eitthvað álíka.

"Tja", sagði forstjórinn "já athyglisvert við munum nú sjá til með það, en við munum nú gefa þessu svona tvö til þrjú ár og sjá hvort þetta lagist ekki. Þetta gerist nú svona bara hægt og rólega og kemur örugglega af sjálfu sér" sagði forstjórinn .
"já þú segir það,það kann að vera en ég efast nú um það" sagði ég.

Við ræddum saman í góða stund, og forstjórinn skrifaði niður af miklum krafti, mér til mikillar ánægju vitanlega. Nú síðan lauk fundinum og ekki var rætt um launin. Þá sagði Kristinn, "nú vill ég að þú ræðir við minn næsta yfirmann og komist að því hvernig starfsmaður ég er. Og síðan skulum við funda aftur og ræða um framhaldið, þegar þú hefur upplýsingar um það". Forstjórinn brást vel við þessu og sagði "Já já akkurat, ég geri það og við tölum síðan saman, hinsvegar er ég að fara í sumarfrí en við skulum hittast í byrjun ágúst og þá verð ég búinn að kynna mér þetta betur" sagði hann. Nú til þess að tryggja þetta stóð ég upp og tók í hendina á manninum og þakkaði honum fyrir spjallið.

Nú í síðustu viku kom forstjórinn úr sumarfríi og því var ákveðið að við skyldum þrír setjast niður og ræða málin. Ég, minn næsti yfirmaður og forstjórinn. Áður en fundurinn var haldinn, sem átti að vera svona spjall. Var honum frestað fjórum sinnum af forstjóranum. Hann hafði ýmist ekki tíma eða var að gera eitthvað annað. "Já já Kristinn minn, komdu bara seinna kallinn minn"

Síðan hófst fundurinn um seint og síðir, rétt áður en vinnudegi mínum átti að ljúka eða fimmtán mínútum áður en ég átti að sækja drenginn til dagmömmunnar. Og hann hófst á þessari setningu úr munni forstjórans: "ég hef nú rætt við yfirmann þinn, um það sem við ræddum á okkar síðasta fundi. Við höfum einnig rætt um það sem við ætlum að ræða síðar. Og þá hef ég líka rætt við hann um það sem við ræðum í dag." Þessu náði ég bara ekki og ég sá að minn næsti yfirmaður skildi heldur ekki hvað forstjórinn var að fara.

Nú tók yfirmaður minn til máls og sló mig miklum gullhömrum svo jaðraði við að vera væmið. Já þessi starfsmaður er til fyrirmyndar, kraftmikill, sýnir frumkvæði og mikinn áhuga, gengur vel að umgangast samstarfsmenn sína og fær góðar umsagnir frá samstarfsmönnum sínum...."og ég veit ekki hvað og hvað.....semsagt nánast fullkomið geðheilbrigðis- og vinnuvottorð"

Þegar klukkan var orðin meira en hún átti að verða, og drengurinn kominn á deadlæn hjá dagmömmunni. Sagði Kristinn litli, "já já þetta er allt saman voðalega fínt" En hvað um launasamtalið sem átti að vera hér eftir þrjá mánuði og var rætt um strax í upphafi, nú eftir að komnar eru upplýsingar um mig sem starfsmann hér ?"

Þá sagði forstjórinn "jú sjáðu til Kristinn, hér fara sko launasamtölin fram í mars mánuði ár hvert, og þá förum við yfir stöðuna og metum þetta allt saman, það er allveg ljóst að þú ert prýðisstarfsmaður og hef ég fengið upplýsingar um það frá þínum yfirmanni, en síðan hef ég nú líka augu í höfðinu" (innsk.þetta með augun í höfðinu fannst mér allgjör snilld þegar ég kom heim og hugsaði um samtalið, maður á nú eftir að nota þennan frasa)

Þá gat nú Kristinn litli ekki orðabundist og sagði " bíddu en hvað um samkomulag mitt við yfirmannin við ráðningu að þessi mál yrðu rædd eftir þrjá mánuði þegar vitað væri hvort maðurinn (ég) gæti unnið eða ekki?" "tja" sagði forstjórinn, "ég var nú ekki á þessum fundi með ykkur og get því ekki sagt neitt til um það sko" "ha" sagði ég þá.
Og snéri mér í snarhasti að mínum næsta yfirmanni og sagði "Kannast þú ekki við og er það ekki rétt munað og eftir þér haft að við ætluðum að ræða launamál ásamt öðrum málum að þremur mánuðum liðnum ? " Þá sagði minn næsti yfirmaður þessa yndislegu setningu " hummm, ja ég var sko líka að tala um mars viðtölin" og þá endurtók Kristinn litli "Ræddum við ekki um það að ræða sérstaklega um launin eftir þrjá mánuði ?" og næsti yfirmaður svaraði "jú það passar, akkurat, jú jú ".

Og þá snéri Kristinn litli höfðinu í átt að forstjóranum og horfði djúpt í augu forstjórans sem lyfti öxlum sínum uppað eyrum og sagði " nú hva...ég get ekkert sagt, þetta hlýtur bara að vera einhver misskilningur, þetta er nú bara ekki svona hér hjá okkur í Bifo, þessi samtöl eru alltaf í mars" sagði forstjórinn.

Tíminn var liðinn, ég stóð upp, komin langt framyfir leyfilegan dagvistunartíma hjá drengnum. Niðurstaðan er jú sú að "næsti yfirmaður" hefur ekkert umboð til samninga, og er í þeirri afkáralegu stöðu að ráða engu um þau mál sem hann fjallar um. ...Heyrðu annars, hann sagði líka frá því á fundinum að hann ætlar að bjóða sko allri deildinni í grill heim til sín núna fjótlega "já svona hrista þetta svolítið saman" Stuðla að sameiningu deildarinnar, eining sko....

Og hver er niðurstaðan, Litli Lagermaðurinn fer bara heim til sín með skottið (innsk.hér myndi Axel líklega nefna rillann...en það á ekki við) á milli lappanna, með tárin í augunum, hálf vælandi yfir stöðunni. Hugsandi um það hversu bágt það er að vera fótum troðinn. Og hvernig þeir sem teljast til stjórnenda í fyrirtækjum eiga EKKI að haga sér.
Safnast nú í visku- og reynslubrunnin um það hvað aðskilur góða stjórnendur frá þeim lélegu.

Virðing og sanngirni gagnvart starfsfólki er eitt af lykilatriðunum í að ná góðum árangri og til þess að fá fólk til að vinna með sér og í þágu þess fyrirtækis sem það starfar hjá. Kannski er þetta ástæðan fyrir lélegum og hugmyndalausum starfsmannafundum í Bifo í viku hverri, kannski er þetta ástæðan fyrir því að starfsfólkið bíður eftir að "klukkan verði" til að stimpla sig út. Kannski er þetta ástæðan fyrir metnaðarleysi starfsmanna til að huga að vinnuumhverfi sínu og afköstum.

Kristinn Vinnusálfræðingur.

Festival og Derrik rekinn.

Jæja þá er Festivalinu lokið og þau 30 þúsund sem hingað komin, búin að snauta heim til sín. Það hefur nú verið tekið saman í fjölmiðlum nokkrum sinnum hvernig útkoman hafi verið. Og sjaldan eða aldrei hefur eins mikið verið selt af fljótandi veitingum og nú. Það var tiltekið í einum fréttatímanum að seldar hefðu verið fimmtíuogsexþúsund flöskur af svona Breezer, sem er sambland af áfengi og ávaxtadrykk. Vínandinn eins og í bjór. Já það rann rösklega niður og ekki bara það.....

....heldur fór nú vinnufélaginn og nýgiftur Morten á festivalið á sunnudag. En þá var lokakvöldið. með Pet Shop Boys ofl.....um klukkan ellefu á mánudagsmorgunn hringdi eiginkonan í vinnuna og spurði hvort hann væri við. Neibb var svarið, hann hafði ekki mætt. Svo kappinn hafði tekið rösklega á því á sunnudagskvöldinu og ekki skilað sér heim...Fer engum sögum aðþví hvaða mótttökur kappinn fékk síðdegis þegar eiginkonan kom heim frá vinnnu þennan mánudag til mæðu fyrir hann. Sveiattann, alltaf kom maður heim nú að lokum þótt það hafi verið seint...ussss sveiattann.

Anna Marín hefur nú tekist í annað skipti að týna húslyklunum sínum. Barnið er bara ekki með öllum mjalla í þessum efnum. Og faðirinn tók æðiskast í kjölfarið en mátti vart mæla sökum hneykslunnar og úrræðaleysis.

Axel Orri er duglegur að heilsa og ræða við Derrik og frú Klein, en við reynum hér viðstöðulaust að skjótas hér út og inn úr húsi án samskipta við þau. Já maður verður að tempra niður samskiptin við lögregluforingjann....en viti menn hann sagði mér það hér þegar ég sótti reiðhjólið mitt í skúrinn einn morguninn. Að hann skyldi næsta hálfa árið hugga sæ bara heima og slaka á. Jú jú hann hafði verið rekinn úr vinnunni og skyldi ekki mæta þar meir. Svo hann ætlar að fara í heimilisþvottinn ofl. Hljómar kunnulega ! ! !

Ég hef ekki haft geð í mér að skiptast á reynslusögum við hann, það gæti endað í tómri vitleysu. Hann barði nú hér að dyrum í fyrrakvöld og bauð okkur til rauðvínsdrykkju í garðinum hjá sér með frúnni. Við afþökkuðum pent, kannski næst Derrik, kannski næst.

Kristinn í vinnu.

Helgarpistill....undantekning frá reglunni.

Hér verður lítið eitt brugðið út af vananum og rætt aðeins um veðrið. Hér er þó um sérstaka undantekningu að ræða. Áhugasömum er eftir sem áður bent á veðursíðurnar til að frétta af veðrinu.

Við fjölskyldan höfum nú upplifað það sem er fylgifiskur þess að búa hér um slóðir. Hitann. Já það hefur heldur betur breyst veðráttan hér. Við erum nú búin að borða úti í nærri viku. Á hverju síðkvöldi eftir heimkomu húsmóðurinnar. Er sest út. Hitinn þessa síðustu daga og í framhaldinu er 28 til 30 gráður. En okkar stafræni hitamælir hefur sýnt hæðstu tölu dagsins rúm 50 stig. Hér er farið að heiman og komið heim í steikjandi hita. Allir gluggar opnir og heimilisfólkið hætt að sofa með sæng.

Fyrst eftir að þetta gekk yfir áttu hér húsráðendur erfitt með svefn vegna hita. Já það er af sem áður var, þegar varla var skrúfað frá heitavatnskrananum til að kynda...nei menn skyldu sitja hér svo nánast dreitlaði af nefinu á heimilisfólkinu...ofl...ofl....

Sonur vor hefur hinsvegar tekið þessum hita misjafnlega, hann er orðinn nokkuð pirraður og þreyttur þegar hann kemur heim. Hann fer á stuttbuxunum hér á morgnanna og kemur heim sveittur og þreyttur og geðvondur.

Vandamálið sem fylgir þessum hitum er hinsvegar þess eðlis að það bæði leggst á sál og líkama í bókstaflegri merkingu. Málið er að nú hjólar maður af stað snemma morguns og er ekki fyrr kominn hér útá hlað en maður byrjar að svitna...já og það um allann líkamanum nátturulega. En áfram er hjólað og hjólað og hitinn magnast. Er nú svo komið að þegar maður kemur til vinnu er maður löðusveittur, en í ljósum fatnaði. Já svona ljósum stuttbuxum og bol til að klæða af sér hitann. En það gengur ekki, þar sem maður gengur til vinnu, er kominn svitablettir undir hendurnar, og á bakinu rennur niður í stríðum straumi.

Auk þess og það er kannski þetta sálarlega...maður svitnar óborganlega á rassinum. En það er nú ekkert til að skammast sín fyrir...nema hvað, það kom einmitt í morgunn þessi skemmtilega rönd í miðjar buxurnar á aftan, þegar stígið er af hjólinu, rakinn og hitinn gerði það að verkum að maður leit út eins og sjónvarpsmerkið á Skjá einum. Svitarönd nákvæm eftirmynd af myndarlegri þverrifunni að aftan. Ég skáskaust nú bara í sætið mitt í morgunn (svona rétt eins og maður væri að missa allt í buxurnar) og sat þar með viftuna á fullu fyrir aftan mig. Fór ekki af stað fyrr en ég var þess fullviss um að einkennismerki stöðvarinnar var farið.

Það er nýtt að mæta í stuttbuxum í vinnuna það hefur maður nú bara aldrei gert. En hinsvegar erum við ekki allveg búin að læra hvernig best sé að klæða sig í þessum veðraham. Allt í einu sagði húsmóðirnn hér í gær að okkur bara vantaði föt, já föt til að vera í sólinni. Hér er nefnilega mest um flíspeysur, ullasokka, trefla og KANÍNUhanska.

Hér spáir þessum hitum áfram alla næstu daga verður hitinn þetta 26 til 28 gráður samkvæmt kortunum. Danska sumarið er komið segja hér heimamenn. Sjórinn er þetta í kringum okkur orðinn 20 til 22 gráðu heitur.

Festivalið stendur sem hæðst og heyrum við hér ómin á kvöldin þegar við erum að leggjast útaf með opinn gluggann.

Kristinn Ra. Skjáson Prestsins.

Danmark Smukkeste Festival.

Hér er nú svo komið að ekki verður farið að versla nema að hafa hjólbörur við hendina. Já maður lifandi. Það er stíðsástand í Skanderborg þessa dagana. Festivalið er byrjað. Og það er gaman að segja frá því að þær 8 þúsund hræður sem mættu til að syngja brekkusöng í Vestmannaejum með sjálfstæðismanninum og tugthúslimi Jónzen. Eru ýfið færri en þeir sem eru í gæslu á festivalinu hér hjá oss. Já það eru nefnilega NÍU ÞÚSUND MANNS sem sjá um gæslu og vinnu á svæðinu. En seldir miðar á Festivalið eru ca. 25 þúsund. Og það er fyrir löngu síðan orðið uppselt.

Hér eru allar götur fullar af bílum og fullu fólki. Sannkölluð útihátíðarstemming. En hitt er þó annað mál að af þessu festivali fer sú saga að hér hafa jafnan saman komið hin mestu prúðmenni. Já og í ár er 25 ára afmæli Danmarks Smukkeste Festival. (www.smukfest.dk)
Og allar stærstu hljómsveitir Danmerkur mæta á svæðið og sömuleiðis nokkrar alþjóðlegar.
Ég þekki nú þær ekki allar en Kim, já sjálfan Kim Larsen þekki ég nú og hann mætir.

Fólk röltir hér um göturnar með innkaupakerrurnar úr búðunum. Þar er nefnilega þannig að margar götur eru lokaðar og fólk tekur þá til sinna ráða. Fer í búðina kaupir 5 kassa af bjór og tekur kerru undir dótið. Skilar síðan kerrunni eftur fjóra daga eða hendir henni í vatnið. Já það er rétti andinn ekkert skilagjald og kerran bara í vatnið. Því verða innfæddir ég og fleiri að fara með hjólbörur til að versla. Og það gerum við bara.

Bíbí er flutt á hátíðarsvæðið en Svend ætlar að vera heima. Derrik fer ekki neitt, hann er svo nýkominn frá Þýskalandi. Við förum ekki fyrr en á næsta ári. En það hefst miðasala á það á mánudaginn. Og til gamans þá kosta þessir fjórir dagar ca 15 þúsund krónur ísl. Og þætti lítið á skerinu.

Í dag hefði Dagmar getað klippt höfuð á nærri hundrað gestum festivalsins ef hún hefði haft fleiri hendur. En hún var næstum komin með skilti um hálsin..uppselt í klippingu í dag...allir vildu klippingu í dag..óvíst hvort þeir muni eftir því á morgunn. Verslun er með blómlegasta móti og allt er hér með breyttum svip. Já þetta er yndislegt líf.

Axel Orri var að sprauta með vatnsbyssu hér útí garði í kvöld. Faðir hans karlmaður á fertugsaldri nokkuð taugastrekktur, þurfti að skamma hann aðeins. Því bunan var nokkuð frjálsleg hjá honum. Fór því svo að faðir hans hrópaði útúm gluggann. "Hættu þessu drengur, segi ég skilur þú ekki íslensku" og hann svaraði: "Nei ég tala bara dönsku"...hvað getur maður sagt.

Kristinn Danmarks Smukkeste