..það er tíbrá yfir veginum og veðrið er ljúft...

Jæja maður fékk sér bara örlítið í tánna í gærkvöldi. Morten og Marlene áttu afmæli. Dagurinn hans var í gær en hennar verður í september. Öllu skellt saman og boðið til veislu. Gríðarlegt magn áfengisbirgða eftir brúðkaupið var sett á borð og síðan var boðið í grill og gítarspil. Jú ég fór nú einn til að byrja með en Dagmar kom síðan um klukkan 10. Þá var minn bara í fínu formi...já já það held ég nú....nei hér gætu lesendur haldið , nohhh hann hefur verið dauður....en það var ekki. Maður gætti nú hófs.

Nema hvað barnapían þetta kvöldið var Anna Marín. Og eftir að drengurinn var sofnaður kom Dagmar. Mætti hún til veislu en þegar hún hafði verið í um tuttugu mínútur hringdi síminn. Barnfóstrann í símanum. Hélt hún því fram að það væri hugsanlega einhver inní húsinu, það marraði og brakaði í öllu. Og ef ekki bara hreyfðist eitthvað inni líka...það bara er eitthvað. Með brostna rödd bað barnfóstran um að foreldrar sínir kæmu heim hið snarasta. Orðrétt "ég er ekki vön þessu" sagði hún. Nú máttu faðir og móðir þakka fyrir sig og strunza af stað.

Á fyrstu ljósum hringdi barnfóstran aftur og var nú nánast að fara á taugum. Faðir hennar ræddi síðan við hana í símann með yfirveguðum og föðurlegum tón, þar til bíllinn kom í hlað. Og þvílíkur léttir fyrir barnfóstruna, sem fannst sér vera bjargað úr klóm dreka, trölla og forynja og gott ef ekki var líka íllþýðis af dönsku- og öðru þrælakyni.

Tíbrá í veginum í dag. Ókum burt, burt frá öllum vangaveltum um heimsins mál. Létum vindinn leika um hárið og sjóinn gæla við fæturna. Já við keyrðum þvert yfir kortið frá vorri strönd yfir í annan heim. Yfir í aðra vídd. Fórum til Ringköbing, sem er sömu megin og Esbjerg á kortinu, nema bara svona 10 centimetrum ofar....Hvide Sande... Á vegi þar sem hafið liggur til beggja síða, keyrðum við og héldum á strönd. Með miklu brimi og því sem maður á að venjast Spáni frá....já lífið er ljúft.

Ég þekki konu sem tekur öllum töfrum fram
og ég trúi á hana eins og lífið
það er tíbrá yfir veginum og veðrið er ljúft
og vindurinn hvíslar: svífið,
fljúgið yfir draumana sem engan dreymir lengur,
dansiði við álfana sem fæstir fá að sjá.
Á þjóðvegi númer eitt er öllum frekar heitt
og við hlið mér er kona með augun svo ótrúlega blá.

(höf B.Morthens)


Kristinn Léttlyndi.