Derrik er kominn.

Það fór nú aldrei svo að Derrik og fjölskylda kæmi ekki til baka.  Jú jú þau eru mætt.  Allur skarinn, friðurinn úti og við ekki lengur alein.  Nú er bara tímaspursmál hvernær Derrik kemur yfir girðinguna til að fá eitthvað lánað. Það er nú það.  Seint í gærkvöldi komu tveir bílar stærðar flutningarbíll og fjölskyldubíllinn á þýskum númerum...og vissum við um leið að þar væri Derrik kominn.

Við höfum ákveðið að nota bílinn sem aldrei fyrr og reyna að vera aldrei heima...við ætlum strax á morgunn að fara eitthvað og koma ekki heim fyrr en Derrik og Frú Klein eru sofnuð.  Nágrannar okkar hér í hinum endanum eru nýkominn frá tveggja vikna ferð til Frakklands, þar sem þau lágu í sólinni.   Komu heim brún í framan, ekki þó af drullu heldur sólarslepju.  Á morgunn fer síðan Pólverjinn úr vinnuni til Póllands í ferðalag.  Allar þessar ferðir eru bara farnar á fjölskyldubílunum. Pólland, Þýskaland, Frakkland, Ítalía...allt er þetta keyrt með léttum leik.

Nú skiptir Axel Orri öðru sinni um dagmömmu, Gréta er kominn í fjögra vikna sumarfrí, og því hittum við nýja dagmömmu á mánudag.  Það kemur í ljós hvernig það gengur.  Við Anna Marín fórum í "sumarfrís-kaffi" til hennar í dag.  Jarðaberjakökur, súkkulaði og slikkerí...já það var dælig...Ætlum að grilla saman með Dorrit og fjölskyldu í kvöld. Fá sér einn eða tvo öl. 

Ég er ennþá mjög fullorðinn í framan, en veit hreint ekki hvað ég held þetta lengi út. Fjölskyldan hefur nú tekið fyrir alla snertingu og ég er að einangrast töluvert.  Sagður stínga, rispa, rífa, brenna og eyðileggja....ég er eiginlega aleinn....ég segi næstum eins og í laginu " Vill einhver knúsa þrjátíuogtveggja ára lagermann..."

ps.
ég vill biðja lesendur afsökunar...en síðasti pistill var draumur minn um eigið ágæti.  Það er ekki fyrr nú sem ég viðurkenni það fyrir sjálfum mér og þér líka lesandi góður, ég hélt ég hefði lent í þessu, ég hélt...fyrirgefðu.

Kristinn Broddgöltur.