Ferðalög.

Anna Marín er farin í næsta ferðalag sitt. Nú er að slottið hans Jóakims frænda og allt það sem því tilheyrir niður við landamæri Danmerkur og Þýskalands. Fjórir dagar framundan með verkefnum og skemmtiatriðum segir hún. Við feðginin fórum niður á lestarstöð í morgunn já mætt þangað sjö-fimmtán. Það var rétt eins og allt heimlisfólkið væri að vakna í flug til Majorka á sjöundaáratugnum, þegar flug til útlanda voru þetta milli 5 og 6 á morgnanna.....já hér datt ég nú aðeins ofaní sögubrunninn..

Nú hún semsagt kemur heim á föstudag. Ég er búinn í fyrsta prófinu og gekk bara ágætlega hvað mig varðar, en hvað prófessornum fannst er óvíst og kemur víst í ljós síðar. Svarið endaði í 3.989 orðum vel innan við fjögurþúsundin. Svo það var sem mælt var fyrir um.

Já svona öðlast myndir fortíðar nýtt líf, fann ég ekki bara gamla mynd af mér og nýja borgarstjóranum í Reykjavík í laxveiði sem við fórum saman hér um árið, í Elliðaánum. Stöndum við ekki bara þarna í faðmlögum við laxabúnka sem við lönduðum báðir tveir Ég þó örlítið fleiri en hann....(innsk. Íslandsmeistarinnn og matreiðslumeistarinn á Eldri Borgurum hjálpaði mér reyndar með þetta hann Guðmundur Jónsson). En við semsagt vorum í fluguveiði að veiða lax. Heyrðu en myndina er ég búinn að setja í ramma og skrifa á dönsku að þetta sé borgarstjórinn í höfuðborg Íslands, og síðan setti ég líka mynd þar sem sambýliskona mín stendur við hlið hans á hóteli á Írlandi, bæði búin að fá sér í glas, en við fórum einmitt með honum á sínum tíma til Írlands á árshátíð. Ótrúlegt en satt, ég veit það. Villi minn þú ert bestur. Við þekkjum þig.

Kristinn Borgarbarn.

Niðurskurður.

Er búinn að svara spurningunum fyrir prófið...en þetta losar 4.328 orð svo nú hefst niðurskurðurinn. Þetta verða að vera 4 þúsund orð og ekki stafur meir....svo nú þarf að stytta mál sitt. Helgin fer í það.

Axel Orri sóttur snemma í dag, enda nánast enginn í vistunn nenma hann, í Danmörku eru allir í fríi í gær og flestir taka frí í dag líka. Enda er þetta fyrsta ferðahelgi Dananna...við förum ekki neitt.

Já hann kom snemma heim í dag, fór út að leika við nágranna okkar hann Annnars en þeim sinnaðist eitthvað um það hver átti að róla fyrst, svo Annnnars beit son minn í rassinn. Já ekki gott það. Sonur minn kom því gargandi inn. Neitaði að fara út aftur. En síðar þegar við vorum búinn að sækja móður hans, var Annnnars úti að leika....og einhver púkaskratti kom uppí Axel Orra svo hann galaði á Annnnars á dönsku "Hæ Annnnars, ertu hættur að bíta?" Síðan glotti hann, okkur foreldum hans fannst þetta stórkostlegt múv og þetta var nátturulega bara sem löðrungur í andlitið á Annnnars. Gott hjá þér strákur.

Anna Marín ennþá í ferðalagi kemur á morgunn.


Kristinn Urrtann Bítannn.

Fyrsta prófið.

Prófin byrjuð og það er bara eitt stykki viku-próf sem ég sit í þessa dagana. Fer þannig fram að sl. mánudag kl.10 hundruð fékk ég afhenda spurningu í þremur liðum og á að afhenda svar við henni nk, mánudag kl. 14 hundruð. Ef svarið er fjögur þúsund og eitt orð...þá er maður fallinn....ef það er fjögur þúsund orð, þá er það í lagi.

Já það eru sko reglurnar, en hver er svo spurningin, tja þú mátt spreyta þig gjössuvel,
í ísl. þýðingu.

1. Hvað einkennir tímabílið í heimssögunni frá 1814 til 1914 með áherslu á Concert of Europe..?
2. Hver eru helstu einkenni Concert of Europe og hvað krísur einkenndu tímabilið, og afhverju lauk því tímabili.
3. Er eitthvað í nútíma stjórnálum sem líkist Concert of Europe, nefnið dæmi um hvar og hversvegna?

Já fyrir þá sem ekki þekkja til Concert of Júróp, þá hefur það ekkert með tónleika að gera. Hvorki klassíska- né rokktónleika. Ég er búinn að svara einni spurningu núþegar og svarið við henni er fjögurþúsund og sexhundruð orð....semsagt ef það yrði sent inn...þá fallinn....svo það eru spennandi klukkutímar framundan í að stytta mál sitt.

Annars hver dagur núna langur, frá morgni til kvölds við skriftir. Anna Marín ákvað að fara til Álaborgar í orlof með klúbbnum sínum í dag, kemur á laugardaginn. Svo það er rólegt heimilislífið.

Kristinn Europe.

Bændagisting á Hólum.

Við mættum á svæðið til Frau Lorenzen í bændagistingunni, þetta var myndar fyrrum sveitabýli sem nú hafði verið tekið í notkun sem gistiheimili. Þó voru ennþá hænur, sem færðu okkur sjóðheit egg í morgunmatinn og heimatilbúnar súltutau af öllum gerðum frá Frau Lorenzen. Súltutauið var síðan líka selt í fagurskreyttum krukkum beint af eldhúsborðinu...en aurarnir fóru í föt ekki sultu. Sáum síðan eftir því þegar heim var komið í tilbreytingarsnauðan morgunverðin okkar. Nú á býlinu voru líka þrír hestar sem krakkarnir máttu bæði sparka í og lemja. Og síðan voru þarna tuttugu kanínur sem ýmist voru nýbúnar að eignast kálfa eða við það að kasta. Stærðarinnar trambolínu var síðan til afnota. Rafmagnsgirðing útá hlaði hélt síðan aftur af tveimur geitum sem augljóslega voru af sitthvoru kyni því þegar við fórum með Axel Orra að sýna honum blessaðar geiturnar, var Geitapabbi heldur betur til í fjörið með sinni, og reyndi viðstöðulaust að komast uppá Geitamömmu.....við snérum því okkur að öðru og ræddum við Axel Orra bara um rafmangsgirðinguna og hana mætti hann ekki snerta.....(Og þó prófaðu bara sagði pabbi hans..reyndar ekki) Hinsvegar gerði Anna Marín föður sínum freistandi tilboð, sagðist borga mér hundraðkall ef ég pissaði á girðinguna, en það gerði ég ekki, geitapabbi horfði þannig á mig að mér leist ekki á það....tapaði hundraðkall.

Aðrir gestir voru þjóðverjar á góðum aldri en þeir voru allir við veiðar. Svo það var farið snemma af stað og haldið til stangveiða. Þarna í umhverfinu var ægifagur silungapollasjór sem hafði allar tegundir af fiski. Greinilega mjög vinsælt því útí sjónum stóð margmenni með stöng.

Gistingin með morgunmat fyrir okkur fjögur...reyndar í einhverju því harðasta rúmmi sem ég hef kynnst....já það var sko ekki Æðadúnn og Lopi í því rúmmi. Nei nýtískulegt þýskt rúm, með möguleika á að stilla fyrir haus og búk... en kolrangar dýnur..kolrangar. En morgunmaturinn bætti það upp með ferskum eggjum frá hænunum.
Gistingin kostaði okkur þessa nótt 90 evrur og þótti bara vel sloppið hún vildi fá 100 en Derrik prúttaði þetta niður um 10 evrur. Við vorum alsæl, rjóð í kinnum eftir áhyggjulausa veru við fuglasöng og geitaprump.

Kristinn Smali.

Þjóðvegur 66.

Já söngurinn um þjóðveginn bæði með Brimkló og KK kom uppí hugann þegar maður keyrði Þýsku hraðbrautina. Takmarkalaus hraði er nátturulega eitthvað sem allir verða að prófa. Og maður finnur fljótt hvar mörkin eru, með fullann bíl af krökkum með öskrandi Ljónið í fimmta....sonna kringum tvöhundraðið verður að vana...eða því sem næst. Nei annars meðalhraðinn á Ljóninu er þetta 150 til 170. En eins og áður hefur verið sagt frá þá stressast maður svo upp við að fá Bensa, Porscha,Ádí og Béemmvaffa við hliðina á sér að það er engu lagi líkt. Maður stífnar í öxlum og einbeiting við að krúsa frammhjá gömlum Fíat Unóum, Almerum, Tojotum, Hondum, og Súsúkki verður í algleymi.

En svo gerist það.....eitthvað óvænt gerist. Ég var neyddur til að slá aðeins af eftir að hafa verið á þessum ógnarhraða, fór niður í okkar danska hraða þetta 110 til 130. Og það var ekki að spyrja aðþví Meistarinn hrökk við, “hvað er Kristinn, hvað er að gerast, eitthvað að” ég hægði á bílnum jafnt og þétt og keyrði á eftir gamalli Hondu. Og meistarinn spurði aftur “hvað erum við stopp, afhverju ætlar þú að stoppa?” Loks fékk ég tækifæri til að segja henni að málið væri nú bara það að ég ætlaði aðeins að hvíla mig og keyra þetta á 130 kílómetra hraða hvort það væri nú ekki í lagi. Meistarinn fussaði og sveiaði fannst sem við færðumst bara ekki fet úr stað, allir bílar frammúr okkur. Nei kallinn minn ekkert droll...ég mátti snarast aftur í þetta 170 til að henni fyndist við ekki vera stopp....já það hefði nú einhverntímann verið kvartað undan hraðakstri. En það var nú ekki á Þjóðvegi 45.

Kristinn Schumakker.

Helgin ógurlega.

Já sl. föstudag var frídagur í Danmörku. Ég heima í rólegheitum með blessuð litlu skinnin en Meistarinn vaknaði hálf átta og fór að bjarga fermingarbörnum dagsins. Kom heim um tíu leytið. Við höfðum fyrir nokkru síðan huxxað okkur að fara menningarferð til Flensbúrgar, en sú ferð átti að vera sl. laugardag....já á þeim merkisdegi 13.maí. Meistarinn sagði hinsvegar afhverju förum við ekki bara núna...föstudag. Já akkurruekki sagði ég. Og við fengum Derrik nágranna til að hringja í Þýska Gistaheimilið og panta gistingu fyrir fjölskylduna. “Tjusss” sagði hann síðan og skellti á.

Við til Flensbúrgar og kíktum á laugarveginn, þar var markt um manninn enda danskir dagar að byrja. Í Flensbúrg búa 85 þúsund manns, svo þetta var þokkalega mátulega stór “laugarvegur” Við fórum síðan síðdegis þann dag í átt til Gistingar sem var nokkuð fyrir utan Flensbúrg. Lentum við ekki á þessu svaka fína gistiheimili með öllu tilheyrandi. Já ekki slæmt það. Heimtilbúinn sulta og tvö baðherbergi með öllu fyrir fjóra.....

Daginn eftir var farið aftur til Flensbúrgar og í þau moll sem finnast í þar. Förte Park eitt mollið það stærsta ....en þar var nú ekkert hægt að fá nema ódýra skó....svo við fórum í það næsta...Citti Park annað moll...en þar var nú ekki hægt að fá neitt nema þvottavélar og hamborgara....svo við vorum nú frekar spæld með mollin í Flensbúrg...enda vantaði sitthvað á litlu skinnin....en þá sagði Meistarinn “kaaa afhverju förum við þá bara ekki í almennilegt moll”

Og áður en hægt var að svara ók Ljónið á öskrandi ferð niður hraðbraut Þýskalands á hundrað-og-áttatíu kílómetra hraða í næsta moll...hundrað kílómetrum síðar gerðum við stórkostleg innkaup og fengum okkur kaffisopa og rjómatertu. Brunnuðum síðan heim og komum undir miðnæti til baka...reyndar með viðkomu í landamæraversluninni og keyptum nokkrar hvítar og rauðar. Eftir bara velheppnaða ferð...menningar- og verslunar,,hringdi síminn um miðnættið var þar á ferð örvæntingarfullur faðir, að leita aðstoðar með fermingarkrakkann sinn...Meistarinn beðin um að bjarga sunnudeginum... og fengu feðginin leyfir til að koma í meðferð...hálf átta á sunnudagsmorgni....var það auðfengið enda þjónustulundin að drepa alla....við hin sváfum.

Kristinn Hraði.

Helgin helgin.

Já það voru útivist og leikir bara. Annars fór nú meistarinn að vinna og snaraði uppgreiðslu á tveimur brúðum. Já dúkkuhausum heldurr þú...onei...giftingar-brúðum. Síðan fór Anna Marín að gista hjá vinkonu sinni á laugardaginn, en það hafði verið planlagt alla vikuna að hún myndi gista sem og hún gerði pissur og videó það var bara mjög skemmtilegt.,,. Anna Marín skemmti sér konunglega og kom ánægð heim.....við sátum hér ein við sjónvarpið og sonur okkar sofandi.

Meistarinn hér hálfgrenjandi allt laugardagskvöldið, þar sem hið svokallaða ”árgangspartý” var haldið á Íslandi. Allir gömlu skólafélagarnir að hittast eftir langann aðskilnað. Já hún sagði mér nokkrum sinni að aldrei, nokkurn tímann hefði hún misst af slíku partýi fyrr en nú....það varð til þess að við borðuðum úti, fengum okkur hvítvín með matnum og hún fékk síðan blöndu þegar leið á kvöldið. Hún varð bara glöð.

Sunnudagurinn inní Aarhus, fjölskylduferð með bolta og kylfur, slegið og slakað á, á grasbletti. Hlustað á fuglana og andlitinu snúið til sólar. Hvað getur það verið betra.

Kristinn Sunny.

Helgarpistill - Nýjir Nágrannar.

Sólin skín og allir eru úti að leika sér. Hoppa í parís og leikið með bolta. Allir úti Anna Marín og Axel Orri og þýsku nágrannar okkar hún Lúsía, en hún varð einmitt fjórtán í vikunni. Nýju nágrannarnir einstæð móðir með tvö stúlkubörn flutti inn hér við hliðina á okkur. Þar sem Bíbí bjó, en hún flutti til Horsens með Haraldi, seinni manninum sínum.

Og það er alltaf gaman að hitta nýtt fólk. Og sérstaklega þegar nýjir krakkar koma í hverfið...það lífgar svo uppá þetta allt saman. En semsagt út að leika með nýju nágranna stelpunni í parísarhopp og vinkonu hennar. Þær eru á svipuðum aldri og Anna Marín en þó aðeins eldri jú eða fjórtán ára, svo það sleppur nú allveg. Gæða stelpur að sjá, það vantar nú ekki, yndislegar allveg, vel upp aldar og bera af sér góðann og mikinn þokka.

Nú þannig var í parísarleiknum að Anna Marín hoppaði fyrst og síðan allir hinir krakkarnir. En nýja nágranna stelpan, ákvað að bíða eina umferð. Eðlilega...það á að skiptast á...en nei annars það var ekki ástæðan heldur hitt að hún ætlaði að klára fyrst sígarettuna áður en hún hoppaði það er svo óþægilegt að halda á sígarettunni á meðan maður þarf að hoppa í parís...”ég hinkra bara aðeins”. Jæja krakkarnir hinir hopuðu bara og nýja nágrannastelpan kláraði sígarettuna og hoppaði síðan með þeim og fór svo að róla.

Já já bara yndislegt, svo leið nú einhver stund þannig að allir voru nú þreyttir eftir hlaupin svo nú settust allir bara niður og nýja nágrannastelpan slakaði vel á eftir leikina og fékk sér aðra sígarettu. Já já það er svo himneskt svona í sólinni og hitanum að sitja í rólegheitum og hugga sér aðeins og fá sér eina...maður slakar svo vel á.. Já og svo kemur nú stundum óbragð í munnin á manni, eða ekki kannski allveg óbragð en sonnna allavega skiptir ekki máli, svo þá er bara málið að hrækja duglega útúr sér. Abbababbb, ekki hrækja bara einu sinni heldur nokkrum sinnum. Þá hreinsar maður svo vel útúr sér. Svo nýja nágrannastelpan sýndi þessum “fjósa- og sveitakrökkum, smáborgurum og veimiltítum” dóttur minni og vinum hennar, hvernig maður á gera þetta. Blása flottann reykhring útí loftið með munninum og síðan útúm nefið á sér og punkturinn yfir i-ið hrækja duglega á eftir.

Anna Marín fékk áfallahjálp þegar hún kom inn og er í sálfræðimeðferð á netinu.

Kristinn Djöfulliflottur, hrækja so.

Terr-rassavarmi.

Það var nú bara þannig að verandarhitarinn var sóttur í búðina í gær og settur saman. Já og sölumaðurinn hló í búðinni og sagði “Það er nú of seint að kaupa þetta, í góða veðrinu”. En ég svaraði um hæl...það kólnar nú í desember. Svo var hellt í rauðvínsglös og Derrik og Frú Klein komu yfir og fengu sér rauðvínstár á veröndinni í 27 stiga hita í gærkvöldi.

Annars fór gærdagurinn í útivist og leiki. Axel Orri var sóttur á stofnunina sína í hestvagni í gærmorgunn og keyrði í honum í góðan hálftíma í næsta skóg. Þar var kveikt bál og grillaður pinnamatur með bambusstöngum. Hann var gjörsamlega búinn á því í lok dags. En foreldrarnir komu síðan og sóttu börnin og síðan borðuðu allir útí skóginum. Já Meistarinn hafði sett í pikknik körfuna það sem til þurfti. Og við Anna Marín fórum með.

Hraðahrindunin var malbikuð í dag, við innkeyrsluna í sameignina okkar, þannig að nú ætti kannski eitthvað að hægjast á traffíkinni. Þótt mér hafi nú fundist hindrunin ekki nógu stór...það á eftir að koma í ljós hversu hratt verður hægt að aka í gegn, án þess að hristast mikið.

Sláttur er hafinn um allt háskólasamfélagið ilmandi nýslegið gras ilmar langar leiðir og er ekki leiðinlegt. Stutt síðan sama fólk var hér að moka snjó en það er liðin tíð. Ég verð að slá sjálfur um helgina, grasið hefur sprottið óhugnalega og þegar ég kveikti á varmanum í gærkvöldi þá heyrði ég grasið gróa, blómin opnast, mánan syngja........humm...líklega of mikið rauðvín.

Kristinn Varmi.

Helgin sem hvarf.

Álagið var svo mikið þessa helgina að það var líkt og engin helgi væri. Langur vinnudagur sl. föstudag, meistarinn með fullann dag og ég önnum kafinn í verkefnum dagsins. Laugardagurinn fór síðan í danssýningu. Já við vorum í stóru hlutverki að sýna nokkra samkvæmisdansa á uppskeruhátíð Dansskólans. Við höfðu trausta aðdáendur okkar, blessaða litlu krakkana okkar.......Við dönsuðum þarna fyrir hátt í tvöhundruð manns...Enskan Walz, Kvikkstepp, TjaTjaTja, Rúmbu, Djæf, og Tangó. Sýningin gekk svona glimrandi þótt við hefðum verið í vafa í tví eða þrígang um hægri eða vinstri fót. Myndbandið sem dóttir oss tók, sýndi hinsvegar einstaka fótafimi, svo talninginn var eftir allt saman ekki svo galinn.

Í lokinn var hópdans og þar duttum við bæði heldur betur í lukkupottin jeminn eini, ég fékk að dansa við þrautþjálfaða dansstúlku sem var í 30 sæti (af 70) í heimsmeitarakeppninni í samkvæmisdönsum.....já það var upplifelsi, og tókst bara vel.
Hún t.d. steig aldrei á tánna ámér. Meistarinn lenti líka á góðum dansherra, sjálfum kennaranum sem hefur undanfarin ár unnið sem atvinnudansari og keppt um öll heimsins höf....okkur fannst þó bara best að dansa við hvort annað.

Ég fékk þó bæði hið súra og sæta úr þessum hópdansi, því ég lennti á viðkunnanlegri konu sem er á milli fimmtíu og sextíuára. Hún hafði í ljósi hitans ákveðið að mæta til leiks á rósrauðum hlýratoppi þannig að hendur hennar gætu dinglað lausar um, og óhindrað tekið upp glæsilegt hald. Hún var síðan í næfurþunni svörtu pilsi svo allt sást í gegn. Hún hafði ákveðið að mæta í G-strengnum sinum og krumpaðar rasskinnarnar blösstu því við öllum sem vildu gegnum pilsið. Þessu veittu fleiri en ég athygli í salnum. Og það var ekki allt, því þegar hún tók upp hefðbundið samkvæmisdansahald, þá var hún kafloðinn undir höndunum. Sem minntu helst á nef hár afa míns sem komu svona örlítið útúr nefinu á honum...sem var bara krúttlegt sko...en hárið á henni blassti við sem þykkur brúskur sem leitaði útí loftið undan höndum hennar. Mikið ofboðslega átti ég erftitt að dansa við þessa dönsku gyðju með sumarbindið mitt, í jakafötum með glansandi hár.....en þetta varð bara einn dans....stuttur og ég fékk meir einn sterkann í kjölfarið.

Kristinn Dens.