Viðskiptaerindi.

Skaust til Ísalandsins góða í þrjá daga í vikunni. Var í viðskiptaerindum og hitti hvorki kóng né prest. Sérkennilegt að mæta í landið þar sem fjölskyldan býr og hitta ekki nokkurn lifandi mann. Fór ásamt tveimur öðrum en tilgangur ferðarinnar var að semja við nokkra aðila, skoða samstarfsmöguleika og kynna sér markaðinn. Allt tókst þetta nú mjög vel, en eins og oft áður urðu dagarnir stuttir. Svo fór líka að við næstum misstum af fluginu vegna fundarzetu.

Það sem gerðist hinsvegar þegar loftfarið var tekið frá Kastrúp flugvelli fundum við okkur sæti í flugleiðavél. Útbúinn öllum fínustu græjum með lita og snertiskjá við hvert sæti, þokkalega rúmt og þægilegt. Hófumst við nú handa við að djöflast í skjánum sem þó reyndar frusu öðru hvoru og ekkert sást. Sætisfélagi minn las í gegnum lýsingarnar á öllum þeim kvikmyndum sem í boði var og þegar hann loksins ákvað sig, og valdi myndina kom upp skjámyndin borga, borga....minn maður sem er danskur var ekki ánægður og hafnaði boðinu. Á sama tíma hamaðist ég á tökkunum að kynna mér ýmsa möguleika, sem fæstir virkuðu “þessi þjónusta virkar ekki – gögn vantar” kom á skjáinn þegar ég hugðist kynna mér flugleiðina frá Danaveldinu til fyriheitna landsins...neibb með öllu óljóst hvaða leið átti að fara og engar upplýsingar að fá.

Þegar við vorum kominn í tiltekna flughæð hélt ég áfram að djöflast í tökkunum og skyndilega missti ég útúr mér svo eftir var tekið.... “nei hvur andskotinnnn” réðst ég nú á tölvuskjánna á ferðafélögunum og stillti á það sama og ég sá....OOOG viti menn blasti ekki við þessi fína mynd af mér sjálfum...í valmyndinni.....potaði ég benti og fann hvernig stoltið kom yfir mig, vegna liðinnar heimsfrægðar á ísalandinu. Þetta þótti ferðafélögum mínum merkilegt...að þarna væri kominn mynd af þeirra íslenska vini á hinum íslenska snertiskjá flugfélagsins. En það segir sig sjálft að frá stofnun flugfélagsins hef ég jú verið órjúfanlegur hlutir af fyrirbærinu...og það vita þeir sem söguna þekkja.

Var ég þess fulviss að eftir þessa flugferð skyldi ég aldrei ferðast í Sardínudós Express félagsins, því þar getur maður hvorki andað nei hreyft hendur í sætinu...en viti menn, þegar út var flogið til Danaveldis á vegum Flugleiða var okkur troðið í slíka gamaldags sardínudós að mismunur þessara flugfélaga hvarf einz og dögg fyrir sólu, eini munurinn var að þú þarft ekki borga fyrir þurra skinkubita með hvítlaukskartöflum hjá mínu gamla félagi. Fór nú heldur betur sjarminn af Flugleiðaselskapinu. Og veitti ég því sérstaka athygli að fegurðarstandarinn á þjónustuliðinu er engu skárri....meðalaldurinn var þetta í kringum 65 árin og ljóst að fækkað hefur stórlega í starfsliðinu af hinu þróttmikla og æskurjóða ungdómsfólki sem prýddi forsíður og auglýsingar félagsins hér áður fyrr. Enda hafa þeir rekið allann rjómann. Mér skilst þó að einstaka flugstjóri haldi standardinum uppi, hér nefni ég enginn nöfn en ég þekki einn sem þó flýgur í Finnlandi um þessar mundir...

Kristinn Stjarna.

Roðinn í austri....

Á mér dundu þessi ósköp líkt og árásin á Perluhöfn hér um árið enda koma skotin úr sömu átt. Greinarhöfundur þessi er jú hinn stórfætti en þó kiðfætti “Litli kínverski Sendiherra” úr fjölskyldu Meistaranz sem ritar svo fimlega frammhjá öllum sannleikskornum. Er nú rétt að taka til varna og svara sem um atómsprengju væri að ræða.

Til að gefa rétta mynd þá er rétt að við hverfum í hátíðleika í kirkju kristz við Háteigsveginn, sumardag fyrir ári. Prúðbúnir gestir ganga til kirkju og þar á meðal “Litli Sendiherrann” Þar blazir hann við mér, viðkunnaleg sál í kirkjudyrunum þar sem ég heilza gestum. “Litli Sendiherrann” beygir búk sinn og andlit niður að eyra mínu, með þungum andardætti og segir “Þú skalt sko passa hana frænku mína” og slær um leið þéttingsfast á bakið á mér, svo munnvatnið gúlpast útúr mér....um leið og hann sleppir orðinu glefsar hann í eyra mitt og sleikir svona létt yfir eyrnasnepilinn á mér. Fann ég til þónokkurs ótta við þessi atlot en lét á engu bera.

Ég fann það sömuleiðis um leið að megn kaupstaðarlykt var af “Litla Sendiherranum” og verður það að viðurkennast að óróleiki minn varð umtalsverður....við þetta. Hefst nú athöfnin og gengur sinn gang. Eftir þessa uppákomu var mér hugleikið hvort þorandi væri að bjóða til veizlu á ný.

Niðurstaðan var að í síðbúinni sumarveislu fermingarbarnsins á ár voru engir sjénsar tekknir, við ákáðum að hafa allt vað fyrir neðan okkur og bjóða einungis góðhjartaðri og kurteisri móður “Litla Sendiherrans” sem og lítilli frænku hanz. Enda fór svo að við höfðum mikið yndi af deginum sem var friðsamur og fallegur.

En til að rétta út sáttahönd milli hins vestræna heims og til þess sem í austri býr, höfum við ákveðið að bjóða “Litla Sendiherranum” til fermingarveislu nafna hans, sem er jú skírður undir áhrifum sendiherranz til veislu á sama stað og sama tíma árið 2013. Við sjáumst elskulegur vinur....og taktu bara pelann með þér aftur....

Kristinn Veislustjóri.

Sumarið er búið.

Já þá er sumarfríið búið og lífið leikur við mann að nýju. Náðum að fara til Ísalandsins og halda þar einhverja þá stærstu fermingarveislu sem um getur í sögunni.....í ljósi þessa langar mig að deila með ykkur greinarskrifum sem ég rakst á í netheimum þar sem fazt er skotið...jeminn eini...........Og það er ljóst að þú lesandi góður munt dragast inní ritdeilur miklar því í undirbúningi er svarið við neðangreindum texta......og verður það birt í næsta pistli mínum. Hinn svokallaði Ciddinn sem greinarhöfundur nefnir svo ku víst vera vér...

"25.7.2008 | 12:32

Svo bregðast krosstré ...

Þegar maður býr erlendis og fær sjaldan tækifæri til að hitta sitt fólk er gott að komast í veislur þar sem maður getur slegið margar flugur í einu höggi og heilsað upp á fjarskylda og nærskylda yfir kaffibolla og vöfflu í þægilegum stellingum.

Eftir flutning minn erlendis hef ég treyst beint og óbeint á ákveðinn mann í að sjá mér fyrir veislu svo ættin gleymdi mér ekki. Í fyrrasumar var það síðbúin giftingarveisla og í ár lagði ég traust mitt á að komast í fermingarveisluna hjá honum. Var reyndar búinn að stóla á þetta og breyta plönum og hvort ekki ég fór í sturtu þennan morgun til að verða engum til ama.

En þegar að stóru stundinni kom, lét boðskortið standa á sér. Mér var hreinlega ekki boðið og undirbúningur af minni hálfu fyrir bý. Ég var dissaður. Hér hjó sá sem hlífa skyldi og Kiddi kúlurass með „det samme” kominn á slúbbertalistann í framtíðarvist. Það sem var kannski sárast við það að verða ekki boðinn var það að ég var búinn að gera allt til að fá boðið. Ég hafði ekki heimsótt Kiddann og hans fjölskyldu í einhver 8 til 9 ár og gert lítið af því að vera í sambandi eða senda jólakort.

Ég átti það að vísu til að hringja þegar ég var staddur nærri hans heimahögum í Danaveldi (þar vinnur Kiddinn við skúringar og húsvörslu) en ég gerði það jafnan með óbragð í munni og gerði mér upp eitthvað tilefni til að slíta samtalinu snögglega eftir að búið var að segja „Halló! Hvernig hafið þið það?” Þetta gerði ég af þvílíkri alúð og íþrótt að útilokað er að Kiddi væri búinn að fá leið á mér (Viðdvöl mín í brúkaupinu hans var líka stutt og hann tók aldrei eftir mér).

Eftir á að hyggja var það mér til láns að verða af veislunni. Ég hafði nefnilega líka gert ráðstafanir með að fara í útreiðartúr sem tókst glimrandi vel. Þar umgekkst ég skynlausar skepnur sem kunnu að meta mig vildu alveg hafa mig með."

Svo mörg voru þau orð.......

Kristinn Kúlurazz