Ekki of alvarlegur.

Sólin er búin að skína á okkur í allt sumar, ótrúlegir þurrkar hafa þjarmað að okkur. Beðið hefur verið eftir rigningunni. Anna Marín fékk leyfi til að tjalda í vikunni og þau systkynin hafa sofið úti. Í dag skyndilega, þar sem ég sat með Meistaranum í stofunni og ræddi heimsmálin ásamt Önnu Marín var sem hendi væri veifað og þrumuský lagðist yfir borgina, og beljandi, æðandi, öskrandi rigningardropparnir lömdu rúðuna og gangstéttina. Tíminn var kominn, við spruttum uppúr sófanum, og við þrjú hlupum útí garð á stuttermabolum og stuttbuxum, í hláturskasti undir kítlandi köldum regndropum sem lentu á okkur, eins og þegar maður skýst á milli húsa. Við æddum inní tjaldið, lögðust í hrúgu á jörðina, með fæturna í flækju, lokuðum augunum og hlustuðum á æðisgengið regnið lenda á tjaldinu.

Notalegustu útileigustundirnar voru jú alltaf þegar regnið heyrðist lenda....síðan varð allt svo blautt og ömurlegt og svekkjandi....við slepptum öllum útileigufíling nema nákvæmlega þessu notalega augnbliki að heyra regnið falla......Stundum verður maður að grípa tækifærið æða af stað njóta augnabliksins. Það tókst í rigningunni í dag.

Kristinn Rainmen.

Bífó dáin.

Ég bara verð bara að skrifa aðeins um þetta fyrirtæki. Nú fór svo að vinur minn og félagi Mortenn litli fékk fund á skrifstofu forstjórans klukkkan níu sl. mánudag. Þá sagði forstjórinn við hann, allir uppá kaffistofu áríðandi fundur. Síðan komu allir á kaffistofuna og þeir þrettán starfsmenn sem eftir voru....voru allir reknir á staðnum. Já dauði fyrirtækisins er að ganga í garð. Kviss pang, búið, dautt...en því hafði ég reyndar spáð og sagt vini mínum í þónokkurn tíma. Hann var hinsvegar ekki sömu skoðunnar, nú yrði þetta rifið upp. Ég hef ítrekað bent honum á að koma koma sér í gang með leita að vinnu á nýjum stað....en hann sinnti því í engu og sinnir ekki ennn....og nú er eiginkonan orðinn þó nokkuð áhyggjufull. Því fyrsta nóvember þarf hann ekki að mæta oftar.

En ljósið og vonin kviknaði, því næsta dag klukkan níu. Kallaði forstjórinn á minn vin. Og sagði heyrðu ég hef góðar fréttir, þú varst jú rekinn í gær en nú munu nýjir aðilar taka yfir og þú ert hér með ráðinn áfram ef þú vilt. Nýju aðilarnir frá einhverju sambærilegu fyrirtæki í Svíþjóð, sat svo til borðs með forstjóranum og kynnti nýju plönin. Það hýrnaði yfir mínum manni sem fór heim og fagnaði. Nýju vinnunni.

Næsta dag klukkan níu, sagði forstjórinn heyrðu komdu á skrifstofuna. Og þar sat sænski fyrirtækiseigandinn og forstjórinn og sagði. Heyrðu já við réðum þig í gær, en verðum því miður að reka þig í dag. Þetta gekk ekki upp, ég mátti ekki ráða neinn í gær, yfirmaðurinn kom frá Marókó í gær og sagði að þetta væri bara vitleysa. Þú ert semsagt rekinn.

Þannig að minn félagi og vinur var rekinn tvisvar sinnum í seinustu viku bæði mánudag og þriðjudag. Það er nú bara þónokkuð verð ég að segja. Vinnusiðferðið hjá forstjóranum hefur heldur aldrei verið sérlega mikið. En nú er að bíða og sjá hvað gerist, það vonandi að menn fari að fá sjónina.

Kristinn Drekinn.

Spánn - endurgreitt.

Nú fer ég frammá endurgreiðslu frá Spánskum yfirvöldum, hefði betur verið heima
og sparað aurinn...ég segi nú ekki meir....


Kristinn Þurrkur.

Flaggað í hálfa.

Lífið hjá dönum gengur sinn vanagang. En það var í fyrsta skipti flaggað í hálfa stöng hérna hjá okkur í garðinum nú í vikunni. Já einn nágranni okkar var að skilja við, sá þriðji síðan við fluttum hingað. Svo það er amk enn ein kranzasendinginn á leiðinni frá okkur til eiginkonu hins látna. Óvíst hvort maður mæti í jarðaförina það kemur í ljós. En semsagt einn nágranni okkar dó í fyrradag eftir töluverð veikindi, hann hafði fengið krabbamein sem hafði dreift sér útúm allt og síðan til að forða því að það færi í höfuðið var gerð á honum aðgerð. Sem gerði það að verkum að hann lamaðist fyrir neðan brjóst. Og gat sig hvergi hreyft, og við endalokinn var hann kominn á svo verkjastillandi morfín alla daga, að hann bara sveif um. Hann dó heima þetta var fullorðin maður sem hafði verið giftur konunni sinni í 52 ár......en það deyr víða fólkið.

Við hittum ekkjuna og ræddum við hana svona um stöðuna og hvernig hún hefði það, hún sagði sem var að hún hefði það ekki gott, en það væri svo víða sem dapurleikinn væri....kunningi hennar sagði henni einmitt frá því morgunn að systurdóttur hans 15 ára gömlu hefði svipt sig lífi í vikunni, en fyrr í þessum mánuði hefði hann einnig misst bróður sinn. Og í samaburði við þetta fannst henni því dauði eiginmannsins eftir löng veikindi vera léttvæg. Já það gengur mikið á hjá sumum. En svona er þetta nú bara. Enginn er eilífur.


Kristinn Læf.

Heima og á Spáni.

Já það tók vel á móti manni loftslagið þegar heim var komið frá Spáni. Sjokkið var minna en maður hélt að yrði. Við erum búinn að borða úti garði í heila viku... já bara ekki komið í eldhúsið síðan við komum heim, þörtígrís uppá dag, glampandi sól og eilífur hiti......maður lifir með sólsting.

Annars talandi um veðurguðina og Guð sjálfann....þá sátum með Spánska Ríjoga flösku á Spáni á þaksvölunum okkar, og skyndilega datt útúr Axel Orra vangaveltur um almættið sjálft...já bara Guð blessaðann....hann var að spá í hvort hann væri til eða ekki....og eftir smá umræður um þennan ósýnilega Guð sagði hann “Það er ekki neinn Guð til, trúið bara á mig” með tilheyrandi svip. Og hvað getur maður sagt, okkur fannst þetta frekar fyndið og hlógum bara........"já því þetta var bara nokkuð fyndið eins og þetta kom útúr honum sko...eins og hann sagði þa"
En samkvæmt þessu er ólíklegt að hann fermist og það verður því einni fermingunni færra fyrir Guð og menn. Guði-C-lof.

Kristinn Kristni.

Nýtt útlit.

Breytti aðeins uppsetningunni. Vona að það valdi ekki teljandi vandræðum. Er aðeins að prófa
mig áfram með nýtt útlit...frekari breytingar fyrirhugaðar.

Kristinn Nýji.

Spánn 1.kafli

Er kominn heim sótsvartur. Kolsvartur....Það finnast víða “vitringarnir” já þeir eru líka á Spáni. Og hér kemur fullyrðing. Spánverjar eru margir afar “gáfaðir og framúrskarandi þjónustuglaðir”. Við leigðum bíl í Spánarferðinni, en það reyndist vera Ford Fjúsion. Já kraftlítill bíll, en þó nánast úr kassanum, ekinn þetta fimm þúsund kílómetra. Ljónið er sem eðalvagn í samanburði. Nema hvað þegar ég tók við bílnum, þá gat ég með engu móti áttað mig á því hvernig hægt vara að læsa bílnum án lykils, innanfrá. Ford hefur hannað “innhverfa og ósýnilega læsingu” í hurðarhúninum sem var bara of flókið fyrir mig....nema hvað þegar ég sá það að ég kunni ekki að læsa bílnum talaði ég við mannin á bílaleigunni. Og sagði honum að ég gæti bara ekki áttað mig á því hvernig hægt væri að læsa bílnum án þess að nota lykilinn.

Spánverjinn þjónustuglaði hófst nú handa við að leiðbeina mér með læsinguna....en áður en samtalinu lauk hafði ég tekið inn fjórar hjartatöflur, átta róandi og einn San Miguel. Samtalið var svona:

Ég: “heyrðu getur þú sýnt mér hvernig ég læsi bílnum án þess að nota lykilinn?”
Spánverjinn “þú ýtir sko á takkann á fjarstýringunni”
Ég: “veit það, en ef ég ætla ekki að nota fjarstýringuna, hvernig læsi ég þá bílnum, innan frá ?”
Spánverjinn: “Afhverju læsir þú ekki bara með fjarstýringunni?”
Ég: “jú það getur bara staðið þannig á að ég vilji læsa án þess að hafa lykilinn”
Spánverjirinn: “ég skil ekki, þú notar bara fjarstýringuna”
Ég: “Þú skilur hvað ég er að meina er það ekki, það er einhver takki inní bílnum til að læsa, án lykils, hvernig gerir maður það”
Spánverjinn: “Ég skil bara ekki afhverju þú læsir ekki bara með lyklinum”

Nú tók ég fyrsta skammtinn af róandi og sopa af Miguel.

Ég: “sjáðu til, það geta verið þær aðstæður að það þurfi að læsa bílnum án þess að hafa lykilinn”
Spánverjiinn: “Ég skil bara ekki hvaða aðstæður það gætu verið, þú setur bara lykilinn í skránna, snýrð og læsir bílnum”
Ég: “Ertu að grínast? Sjáðu nú til EF og hér kemur dæmi, ég væri í búðinni og börnin mín inní bílnum á meðan og skyndilega koma mjög vondir menn, og ætla að ræna þeim, börnin verða hrædd og vilja læsa bílnum, hvernig læsa þau bílnum?”
Spánverjirinn: “Það má aldrei læsa börn inní bíl, það er ólöglegt”

Nú fékk ég mér hjartatöflur, róandi og Miguel. Og ég fann hvernig blóðið fór að renna framan í andlitið og bláæðarnar að þrútna út......

Ég: “Heyrðu ég get bara ekki rætt þetta meira, ég þarf bara að vita hvernig á að læsa bílnum, það getur nú ekki verið svona flókið”
Spánverjinn: “það er ekki hægt að læsa bílnum án þess að nota lykilinn”
Ég: “okey, ég skil, ÞAÐ ER EKKI HÆGT AÐ LÆSA ÁN LYKILS?”
Spánverjinn: “Neibb, það er ekki hægt”
Ég: “Alltílagi þá er þessi bíll ekki nægilega öruggur fyrir mig og fjölskylduna og ég vill annan bíl. ég verð að geta læst bílnum”
Spánverjirinn: “ókidók þá bara finn ég annan bíl”
Ég: “Já og það er eins gott að þú finnir hann sem er mögulegt að læsa”
Spánverjirinn: “ég veit ekki hvaða bíl er hægt að læsa án þess að nota lykilinn”
Ég: “Heyrðu nú get ég ekki meir, hvar er yfirmaðurinn”
Spánverjirinn “Á skrifstofunni”
Ég: Takk fyrir ég er búinn að fá allveg nóg af þér og upplýsingunum frá þér.

Kláraði hér pilluskammtinn og San Miguelinn og labbaði af stað. Þar sem ég er kominn rétt hundrað metra, heyri ég Spánverjarnn gala á eftir mér “heyrðu, heyrðu ég veit það núna, ég veit það núna”

Ég snéri mér við tilbúinn að æða í mannin sem nautabani væri. En hreytti bara í hann af íslenskum sið “Heyrðu ég stend bara ekki í að hlusta á einhverjur háðsglósur og útúrsnúninga frá þér meira , þetta er allveg komið nóg og ég eyði ekki frekari tíma í þetta bull”
En Spánverjinn hafði greinilega hringt í Ford Forstjórann og fengið leiðbeiningar um læsinguna, dróg mig nú að bílnum, settist inní bílinn og læsti að sér án lykils. Síðan sat hann læstur inní bíl og brosti sem fábjáni væri útum rúðuna...sí sí.

Þegar hann opnaði sagði ég með viðeigandi tón “bíddu það er bara hægt að læsa án lykils, hvernig má þetta vera” Hann sagði ekkert. Svo ég hélt áfram....”ég lít svo á að þú sért allveg að fara biðja mig afsökunar á þessu bulli um ólæsanlega bíla”....Spánverjaranum sem gat ekki verið meira sama um viðskiptavini sína eða tilsvörin...sagði ”ha jú jú afsakaðu þetta” en bæði með tón og látbragði að hann meinti nákvæmlega ekkert með því, heldur mátti skilja.....snauta þú nú bara heim til þín túrista azni, það er komin síesta hjá mér.


Kristinn Túrist.