Skeggið á og skeggið af.

Safnaði skeggi núna síðustu tvær vikurnar og er kominn með gróskumikinn og vaxtafallegann skeggvöxt. En þvílík útskúfun, Meistarinn lítur ekki við mér og kallar mig alltaf einhverjum sérkennilegum mannanöfnum þegar við erum við það að sofna, krakkarnir eru hætt að knúsa föður sinn og líta á þetta sem skelfilega ásýnd, og virðast skammast sín fyrir föður sinn. Einangrunin er orðinn töluverð og fátt annað að gera en...skeggið af...það er semsagt farið. Og nú er að sjá hvaða viðbrögð maður fær frá Meistaranum þegar heim er komið í kvöld. Axel Orri hefur haft fjörtíu stig á Selsíus síðan á sunnudagskvöld, hér hefur lítið verið sofið, en hann er allur að koma til, hitinn hefur lækkað og hann er farinn að segja brandara....annars gerist ekki mikið þessa dagana, keyptum okkur hús í gærdag, annars er allt bara með kyrrum kjörum og lífið gengur vel.

Kristinn Skegglaus

Axel Orri veikur.

Flensan hefur stungið sér niður, og einkasonurinn er komnn með hita og kvef og hóst og lystaleysi. Já það er sofið og svitnað. En inná milli kemur hann til góðrar rænu. Þegar maður er á hans aldri getur maður verið virkilega skemmtilegur og viðræðugóður, en maður getur líka orðið hrikalega þrjóskur,frekur,leiðinlegur það reyndar sett allt saman í eitt orð eða setningu heitir ”að sýna vestfirska staðfestu”. Já en nema hvað þegar maður er á hans aldri þá dettur manni ýmislegt skemmtilegt í hug og vangavelturnar um lífið verða ekki bara fyndar heldur líka, svolítið djúpar og innilegar. Hann lá í rúminu og mamma hans lagðist hjá honum, þegar hún ætlaði að standa upp sagði hann ”mamma komdu aðeins ég ætla að knúsa þig” mamma hans lagðist hjá honum aftur og hann tók föstum tökum um hálsinn á henni og sagði ”ég ætla alltaf að knúsa þig” Mamma hans spurði hann til baka, ”ooo hvað það er gott, og líka þegar þú verður fullorðinn ætlar þú þá líka alltaf að knúsa mömmu þína” og þá kom svarið ”haaaa sko, neiii þá kannski knúsa ég aðra, konu, sko konuna mína en kannski líka þig”

Kristinn Pabbi.

Heimsmeistarakeppni í Dansi.

Það var nú bara þannig að okkur var boðið á sjálfa heimsmeistarakeppnina í Standard dönsum 2006, bein útsending í sjónvarpinu og guðmávitakaað. Og við mættum bara klukkan fimm sl. laugardag á Wembley wöllinn í Orhúss og sátum til klukkann ellefu um kvöldið og horfðum á stærstu pörin í þessum branza frá 15 löndum keppa um titilinn. Og það verður að segjast að upplifunin var töluvert ólík því sem maður sér í sjónvarpinu. Ótrúlegt en satt þá sá maður og upplifði þvílíka spennu á dansgólfinu milli keppenda að það var virkilega magnað. Atriðin sem klippt eru útúr sjónvarpsprógramminu og maður fær aldrei að sjá, birtust þarna ljóslifandi. Þarna gerðist það nokkrum sinnum að pörin skullu harkalega saman, einmitt vegna þess að hvorugt parið vildi sveigja af sinni leið...og þá er bara keyrt inní næsta par. Ekki eins og þau eigi í vandræðum með að stjórna sveiflunni....heimsmeistararnir...óneiii....hér er bara massív keyrsla í gangi og ekkert slegið af. Þetta leit út á tímabili, sem um réttardansleik á Hvolsvelli væri að ræða, þar sem Páll frá Eystum, væri að slást við Gvend á Ytri-Kreppu, þvílík var harkann.

Blessuð litlu börnin léku sér við leggi og skel, á meðan við fórum uppábúin til keppninnar. Systirin gætti að bróður sínum og það gekk glimrandi vel. Helgin fór síðan að mestu í slökunn, og takmarkaða útivist, hér er þó hlýtt eða um þetta tólf stiga hiti og ekkert bólar á vetrinum. Sem er jú þakkarvert en handan við hornið er aðventan. Og ég þarf að fara finna kökuppskriftirnar, og ákveða sortirnar í ár.

Kristinn Dance.

Jólatré.

Núna verður kveikt í blessuðu jólatrénu á ráðhústorginu okkar.Tókstu eftir þessu...kveikt Í...Svo atli maður skundi ekki með litlu skinnin að sjá þegar það gerist. Eins og undanfarin ár er það slökkviliðið sem sér um að kveikja á trénu ásamt jólasveininum. Já það er alltaf stemming það vantar ekki. Annars las ég í blaðinu að það er víst það nýjasta að það sé lífsstandard að eiga börn. Það að eiga mörg börn í fortíðinni var vegna vesældóms og fátæktar, barnadauða og sultar. En nú er þetta semsagt breytt, það að eiga mörg börn í dag sýnir að maður hefur mikinn tíma, lifir í ríkidæmi og hefur efni á að eiga mörg börn......égersvoaldeilisgáttaður...djöfulsbull...nei ég segi nú bara eins og presturinn sem skírði bæði mín börn “Börn eru byrði” já nei atli maður láti nú ekki frekar taka sig úr sambandi og fái sér hund,naggrís og páfagauk heldur að sýna ríkidæmi sitt með fleiri börnum. Þessi börn eru svo óþekk...held ég...vonandi fer ég að losna við þessa morgunógleði....góðar stundir.

Kristinn Krakki.

Dauðinn.

Enn á ný koma danir hér á óvart eða kannski ekki óvart því það var það fyrst en er ekki lengur. Umfjöllun dana um dauðann eða æði merkileg. Og í heimildarþáttum tekst þeim ótrúlega oft að skapa spennandi og áhugaverða umræðu um þetta fyrirbæri. Í gærkvöldi var heimildarþáttur sem ræddi við konu og mann, sem komu úr ólíkri átt. Bæði höfðu þau misst maka sinn, á góðum aldri. Og þau stóðu eftir með börn og bú. Þau lýstu á áhrifa mikinn hátt, breytingunni sem varð á högum þeirra og þeirri angist og skelfingu sem greip um sig hjá þeim. Hvernig undirbúningi þeirra í aðdraganda dauðans var háttað, hvernig unnið var úr sorginni ogsfrv og kannski ekki síst hverju þau gleymdu að gera ráð fyrir, þeim smáu atriðum sem urðu stór og afar mikilvæg þegar á hólminn var komið. Það var t.d. umræðan um útförina hvernig átti jarðarförin að vera, hvernig átti þetta og hitt að vera...ótal spurningar. Það er stórlega vanmetið fyrirbærið dauðinn, það er haldið námskeið allt í kringum mann um það hvernig maður á vera sem uppalandi, rækta hjónabandið, þrífa íbúðina og laga bílinn og hætt að reykja. En þau finnast fá námskeiðinn um dauðann.

Kannski kemur þetta að sjálfu sér þegar maður eldist og upplifir fólk í kringum sig...skilja við. Kannski fer maður þá á eigin námskeið í eigin huga um fyrirbærið. Ástæðan fyrir námsskeiðsleysinu er kannski sú að flestir myndu drepast úr leiðindum, og þá yrði sjálfhætt. Ég hef áður sagt frá stórmerkilegri danskri bók um dauðann þar sem þeir sem voru í bráðri lífshættu, þeir sem áttu nokkra daga eftir ólifaða. Sögðu frá þeim tilfinningum og hugsunum sem hvolfdust yfir þá, þetta voru frásagnir bæði frá ungu og gömlu fólki. Hver hafði sína upplifun en flestir höfðu þá tilfinningu að vilja sættast, viljað hafa verið betri feður/mæður, nýtt betur tækifærin í lífinu, eftirsjá í glötuðum tækifærum, það að hafa ekki lifað lífinu. Allir hugsuðu um einhverskonar uppgjör. Við bíðum í níu mánuði eftir að barn fæðist og tölum viðstöðulaust um það og undirbúum, við erum allt lífið að undirbúa okkur fyrir dauðann en hugsum ekki eða tölum ekki um hann nema rétt á lokasprettinum ef við þá gerum það.

Séra Kristinn.

Ætlar enginn að segja guðhjálpimér?

Kvefið hefur stungið sér niður, hér eru allir með grænan bússemann í nefinu. Það er hor. Sólhattur og sítróna er nú orðin hér í hvert mál, og lyktin af heimilisfólkinu minnir einna helst á gróðurhús með miklum raka, skemmt grænmeti og fölnuð blóm. Við feðgar gerðum salatið í gærkvöldi með matnum áður en Meistarinn kom heim. Hann var mjög áhugasamur um að setja niðurskorið grænmeti í skál og gera klárt. Nema hvað, þar sem ég stend við vaskinn og skola fagurgræna agúrkuna sé ég þar sem drengurinn stendur fyrir framan skálarnar og er hálf grettinn á svip. Jú það fór ekki milli mála, það var eitthvað mikið að gerast, ég sá það og öskraði ósjálfrátt...haaaaallttuuuuu fyyyyyrrrrrrrrr en lengra komst ég ekki. Drengurinn frussaði hnerriii sem síðan gekk viðstöðulaust yfir salatskálarnar, niðurskornir tómatar, grænt salat, papríka og fleira varð umleikið “atsjú-frussi” ........hann leit á mig og sagði “afsakið”. Ég huxaði með hryllingi til þess að þurfa að borða útfrussað grænmetið með matnum. En mundi þá að þetta var nú bara sonur minn sem hafði misst þetta útúr sér...fyrirgefanlegt...jú atliþaðiggi. Við sögðum síðan þeim mæðgum frá atburðum dagsins þegar þær höfðu lokið við að borða. AO hefur tamið sér líka sérkennilegan kæk, og þjóðlega sið að alltaf þegar hann hnerrar og áður en maður getur sagt nokkurn skapaðan hlut kallar hann hátt og jafnvel milli hæða....
“ætlar enginn að segja guðhjálpimér” og þetta gerir hann þótt við séum allt annarsstaðar og hann jafnvel á klósettinu....það skal aldrei bregðast að setninginn sé sögð....
Við höfum reynt að bregðast hratt við og jafnvel reyna að segja þetta við hann um leið og hnerrið byrjar en þá verður hann fúll og segir “ég er ekki búinn” og síðan segir hann næstum strax á eftir “ætlar enginn að segja guðhjálpimér?”

Kristinn Kvef.

Netið stórhætturlegt.

Sko það er nú bara þannig að ef maður gefur sér litla stund til að skoða netið og slá upp t.d. nafni nágrannans eða bara einhverjum sem maður þekkir, þá er allveg ótrúlegt hvað maður getur fundið mikið af upplýsingum um viðkomandi, og ég tala nú ekki um ef viðkomandi heldur útí bloggsíðu. Þá veit maður bara gjörsamlega allt um viðkomandi. Ég hef því passað mig t.d. á því að skrifa ekkert um það þegar ég fór í ristilspeglun, fékk sveppi á mili tánna, þegar gróf í eyranu á mér og þegar ég fékk vindverki og óþægindi í botnlangann. Svo ekki sé nú talað um brisið sem hefur verið að íþyngja mér. Bakflæðið og kíghóstann hef ég heldur ekki skrifað um. En semsagt ég slóg upp nafni á manni sem ég þekki í dag og fann þetta um hann.....þetta var skrifað um frækilegan sigur í heimsmeistarakeppni framhaldsskólanna í ræðulistinni....en þessi texti er nú skrifaður fyrir nokkru síðan eða frá 12.mars 2002, textinn er svona ..

“Sigur FB-inga það ár voru sennilega óvæntustu úrslit í sögu keppninnar. Breiðholtið hafði einu sinni eða tvisvar áður tekist að komast upp úr fyrstu umferð, en fór skyndilega alla leið......Ásamt Bóasi, voru Lárus Páll Birgisson, Arnar Þór Halldórsson og Matthías Geir Ásgeirsson í 1996 liðinu. Lárus er betur þekktur sem Lalli feiti og var valinn fyndnasti maður Íslands fyrir einhverjum misserum...Matti stuðningsmaður er sá eini úr liðinu sem ég hef haldið einhverju sambandi við. Hann var alltaf langbesti ræðumaðurinn í hópnum og hefur þjálfað ræðulið með góðum árangri út um hvippinn og hvappinn. Hins vegar er hann vinnualki af verstu sort. Eftir stúdentsprófið dreif hann sig í smíðanám og er nú að slá upp mótum út um allan bæ, auk þess sem hann er búinn að smíða sér stóreflis hús á Álftanesinu og er kominn með grísling. Matti er eini maðurinn sem ég hef kynnst sem tekist hefur að vera í um 180% vinnu um langt skeið án þess að glata glórunni.”

Já það finnst ýmislegt á veraldarvefnum það verður ekki annað sagt. Meistarinn er á heimleið úr fyrirtækinu, þetta gengur samkvæmt áætlun og útlit fyrir að hún verði bæði búinn að stækka við sig húsnæðið, kaupa fyrirtækisbíl, endurnýja hljómtækin og kaupa sér nýja skjalatösku áður en langt um líður. Ég held áfram að ala upp blessuð litlu börnin.

Kristinn Gúggúl.

Skólasýning.

Það hefur mikið gengið á undanfarna daga og vikur með að æfa og gera klárt fyrir skólasýninguna en það er árgangur Önnu Marínar sem sér um showið í ár. Þau hafa samið lög og texta og sýningaratriðin sjálf. Í stað þess að taka eitt stykki tilbúið leikrit og sýna eins og undanfarin ár. Nei nú ákvað kennarinn að þetta yrði svona Revía. Já mörg ólík smáatriði og allir eru með. Já og hvernig gekk...tja jú sko henni og hennar atriði sem var nátturlega bara snilld...sko...enda gætti áhrifa föður hennar í hugmyndasmíðinni. þar..það held ég nú..semsagt það atriði var nátturlega bara æðislegt..gegveigt....en önnur atriði já og mörg hver voru ýmist of löng eða of bjánaleg. Það var því við leikstjórann (tvo stykki kennara) sem ekki höfðu nú haft nægilega mikið aðhald í leikstjórnarmálum að sakast.....stundum þarf bara kurteisislega og með “upp-byggilegri-gagnrýni” segja við nemenda sem t.d. vill syngja einhverja perlu frá Disney myndunum, já sem í orginal útgáfunni er sungið af einhverri skærustu poppstjörnu nútímans... Já það verður að segja við þennan nemanda “Heyrðu vina mín þetta er mjög gott hjá þér, en þú nærð ekki allveg þessum háu tónum hérna sko...þú ert ekki slæm..þú þarft bara meiri tíma..og þú þarft kannski bara meiri æfingu...og síðan á leikstjórinn að bæta við.... þú hefur ekki snefil tóneyra,og ekki sviðsframkomu og getur þetta bara ekki rassí bala, snautaðu af sviðinu og í ár leikur þú bara túlípana og í hópatriðinu leikur þú rabbabara...burt”

Svona hefði þetta átt að vera í einu atriðinu amk. Nei það var ekki gert, og í staðinn söng stúlkan lagið, gleymdi textanum í miðju laginu og grenjaði í millierindinu semsagt átti hrikalega erfitt......ég fann að ég sjálfur hafði ekki bara svona óþæginda tilfinningu, með bjánahroll niður allt bakið og lengra....heldur var við það að fara fara grenja líka...af meðaumkun...allann tímann hafði ég skjálfandi neðrivör sem titraði ítakt við óreglulegan takt hljómsveitarinnar sem vissi ekki hvort hún var að byrja eða enda lagið. Ég fékk mér tvo öl í hléinu og leið strax betur eftir hlé.

Kristinn Fimmstjörnur.

Gestirnir farnir.

Lestin brunaði af stað með foreldra mína áleiðs til Íslands í dag. Þau komu í opnunina hjá Meistaranum á Aros Hair (www.aroshair.dk ). Það var ýmislegt brallað en Axel Orri og Anna Marín nutu góðs af Afa sínum og ömmu allann tímann, og voru þetta líka mikið ánægð að fá þau í heimsókn. Meistarinn fór snemma á fætur alla dagana, tekur hraðlestina klukkan átta og er mætt með nýmalað kaffi handa fyrsta kúnnanum klukkann níu.

Annars er fyrsta vígið fallið, ég fussaði og sveiaði yfir þeirri gígantískri áherslu að kaffið yrði að vera gott, það besta sem finnst er víst á Aros Hair.. Ég spurði ítrekað hvort fólk væri ekki að koma í klippingu og strípur og léti sig engu varða hvort það fengi gamalt Merrild eða Ríókaffið. Nei nei nei...Meistarinn og partnerinn sögðu að hér yrði að kaupa allt það flottasta og besta í kaffigerðinni. Og nú fá semsagt viðskiptavinir þetta líka dýrindiskaffi...úr hágáða ítölsku kaffivélinni sem á engann sinn líka....og ég bíð eftir jólavertíðinni....það á víst að auka enn á þægindi og vellíðan kúnnans í desembermánuði...maður verður að fara panta tíma....

Kristinn Kaffibaun.

Aroshair.dk

Við vorum nú hálfloftlaus í dag, mikið spennufall og rólegtheit bara. Eldaður íslenskur fjallalambahryggur með öllu tilheyrandi en foreldrar mínir mættu hingað sl. föstudag, sáu um börn og bú hér í undirbúningi að opnuninni sl.tvo sólarhringa. En nú fer Meistarinn að huga að markaðssetningu ofl....við erum komin með fréttatilkynningu inná þess síðu hér http://www.ifhorsens.dk/ og síðan munum við sjálfsagt setja fleiri auglýsingar eftir því sem við á....annars styttist nú í annan endann á starfi okkar ráðgjafanna, okkur var gert ljóst þegar umræðan um vörur og framsetningu á stofunni ofl...þá vorum við skyndilega beðnir um að huxxa um eitthvað annað...það virðast vera einhver mörk sem okkur er ætlað að halda okkur innan...en við sjá hvað setur. Fengum síðan í gærkvöldi símtal frá frænku minni, sem ég heyrði að Meistarinn var ánægð með að fá, heildsölu-yfirsölustýra –hárgreiðslunnar á Íslandi..heillaóskakveðjur þaðan, en kokkurinn hafði einmitt unnið til medalíu þann daginn...stór dagur á því heimili...og gagnkvæmar hamingjuóskir héðan og þangað....

Kristinn Upplýsingafulltrúi.

Aroshair opnar.

Fyrsti dagurinn í dag, og opið hús. Dagurinn varð ákaflega skemmtilegur hátt í 50 manns voru í standandi kokteilboði með kransakökum og hvítvíni. Og brosið fór ekki af eigendunum. Við ráðgjafarnir fórum á kostum, og mættum í sérprentuðum skyrtum og jakkafötum. Meistarinn og partnerinn fengu fullt af blómum, kampavíni og konfekti ofl. Það var langur dagurinn í dag, en við kláruðum að gera stofuna klára rúmlega klukkann tvö í nótt. Síðan var farið af stað klukkan rúmlega sjö í morgunn, þannig að það var keyrsla í dag.

Kristinn Hluthafi.

Atvinnulaus fyrirvinna – Ný áskorunn.

Meistarinn hefur látið af störfum, mætir ekki oftar á kontórinn hér í Skanderborginni.. Tók Dönsku Hraðlestina í morgunn á vit nýrra ævintýra í átt til Árósa.. Nýr kafli er hafinn, kyssti mína bisness vúmann, á brautarpallinnum, og þegar ég smellti á hana kossi beygði hún annan fótinn við hné, eins og gerist í amerískum gæðakvikmyndum. Ég horfði á eftir meistaranum fjarlægast á ógnarhraða...eftir sat ég einn, aleinn með börnin okkar sem einstæðingur væri. Hlutabréfin mín í stofunni geta ekki annað en hækkað.

Aros Hair er orðið að veruleika.

Kristinn ræstingarstjóri.