Bremen.

Erum rétt í þessu að taka uppúr töskunum eftir nokkra daga dvöl í Þýskalandi nánar í Bremen. Mun setja inn nokkrar reynslusögur þaðan á næstu dögum. En hér kemur sú fyrsta.

“nú jæja þá erum við búin að kaupa fötin á mig og börnin, og þá skulum við sjá hvort það séu ekki einhverjar evrur eftir...já bíddu nú við...látum okkur sjá..bíddu augnablik, ha, jú jú. Dagmar hvað ert þú með mikið af evrum í vasanum ?” “hvað meinarðu ekki neitt !!! “

“díses kræst peningurinn er búin, ég er með 50 evrur hérna, hvað ertu að segja, jæja við förum þá bara í hraðbanakann og tökum út” Síðan var labbað í hraðbankann, með debitkortið og kreditkortin, í raufina og stimplað inn...svar frá peningasjálfsalanum “Þetta kort virkar ekki hér” hitt kortið er prófað og svar “Þetta kort virkar ekki hér” og þá var tekið þriðja kortið og svarið kom um hæl “þetta kort virkar ekki hér”.

Ég fann hvar svitin fór að renna á bakvið eyrun, þar sem ég stóð fyrir framan Meistaran, sem hafði ekkert fengið af fötum eða glaðningi fyrir sig í þessari Menningar- og verslunarferð til Þýsklands. Ég stóð þarna skömmustulegur með risa stóra poka í sitthvorri hendinni með þýskum-merkja og tískufatnaði frá öllum heimsins framleiðendum...en hún, en hún litla skinnið ekki með nokkrun skapaðan hlut. Evrurnar búnar.

“sjáðu til elskan, ég fer bara í Bankann og fæ peninga útá kortið, það er eitthvað rugl með pinnúmerið eða eitthvað” Sparekassen í Bremen er inní enda á mollinu Westerpark (ca 800 metrar). Og þar arkaði ég inn og rétti fram kortið til að fá 300 evrur takk. Svar “hér afgreiðum við enga peninga útá kort, vinsamlegast farið í hraðbankann”. Nei nú voru blótsyrðin og ljótar setningar komnar uppí hugan. Og samviskubitið nagandi yfir því að hafa eytt öllum evrunum sem voru í reiðufé í sjálfan mig og já í börnin.

Eftirfarandi tók einn og hálfan tíma úr lífi okkar með tilheyrandi pirringi. Hringt í Visa Ísland og reynt að útskýra fyrir þeim stöðuna, um að PIN-númerið vantaði. Gekk ekki, vildi að kæmi við hjá þeim þarna í Álfahól eða kæmi með þetta bara skriflegt. Talaði við þýska þjónustufulltrúann, fékk hann á endanum til að senda fax til Visa Ísland. Sá hafði aldrei vitað annað eins, að hægt væri að biðja um pinnúmer á faxi...það tæki tvær til þrjár vikur í Þýskalandi. Nú faxið fór ég beið við hlið þýska þjónustufulltrúans, faxið kom til baka þónokkru síðar og símtal í kjölfarið til þjónustufulltrúans...þýski þjónustufulltrúin sagði síman til mín og ég ræddi við Margréti sem sagði mér pinnúmerið í símann. Fjögurra stafa tala sem leysti út öll heimsins auðævi á svipstundu....En þegar visa fulltrúin íslenski hvíslaði svo undurblítt í símtólseyra mitt pinnúmerið, svo blíðlega að um mig hríslaðist gleði- og sælutilfinning, og strax í kjölfarið þó nokkur vanlíðan. Þá fékk ég það staðfest þarna, orðinn svo geðvondur, búinn að garga á krakkana og svekktur útí alla þó mest sjálfan mig, þá áttaði ég mig á því að ég hafði akkurat sjálfur verið með rétta pinnúmer í huga allann tímann en gleymt að prófa með nákvæmlega ÞESSU korti. Dagmar fékk föt.

Kristinn Brem.