Helgarpistill – Læknamistök


Það var bara ekkert öðruvísi en svoleiðis að faðir minn blessaður var að versla í Hagkaupum. Og þar sem hann stóð við kjötborðið og beið afgreiðslu á marinieruðu lambafíle. Kemur maður og stígur á stóru tánna á honum. Já takk fyrir, í miðju sumargrill vertíðinni er stígið á stóru tánna á ‘onum. Hann kveinkar sér nú ekki í fyrstu en þegar líður á vikuna ágerist verkurinn og hann verður viðþolslaus. Fer til læknis og fær síðan þann úrskurð að það verði að gera veigamikla aðgerð á stóru tánni á honum. Líður nú og bíður...vikurnar og mánuðurnir, haltur sem með starufót væri staulast hann um á stóru tánni. En í vikunni rann upp sá dagur þar sem hann var kallaður í aðgerð á stóru tánni.

Aðgerðin var þannig að staðdeyfa varð á honum fótinn, svo hann yrði vita máttlaus í öllum fætinum. Þar sem faðir minn með fulla rænu legst útaf á skurðstofunni á Suðurlandsbraut, fer svæfinga- og deyfingalæknirinn að ræða við hann. Þeir ná í samræðum sínum að fara lauslega fyrir Baugsmálið, ástandið í heimsmálunum og síðan að lokum ræða um Kára Stefánsson lækni...en þar sem Svæfinga- og deyfingalæknirinn sleppir orðinu þar sem hann segir “tja Kári hann er nú meiri kallinn....” þá gerist það, þá skyndilega gellur í lækninum, svo hátt og snjallt að ekki varð um villst hvað var á ferðinni....læknirinn segir “guðminn almáttugur heyrðu væni, ég er búinn að deyfa upp á þér rangann fót, það var hægri fóturinn sem átti að deyfa en ekki vinstri, anskotands vitleysa” Já það var nefnilega það.

Faðir minn kominn á miðjan aldur var gjörsamlega tilfinningalaus í báðum fótum og mátti yngri sonur hans keyra hann út í hjólastól eftir aðgerðina, sem lamaður væri. Fá nágrannannan hinumegin við götuna til að halda undir í “kóngastól” þar sem faðir minn var borinn inná heimili sitt. Deyfingin var svo öflug í báðum fótum, þeim veika og honum hressa að faðir minn hefur ekkert komist um heimili sitt síðustu tuttugutímana. Aðgerðin gekk hinsvegar vel og hann fær hjúkrun frá sjúkraliðanum eiginkonu inni....ég segi nú bara GANGI þér vel pabbi.

Í skólanum er ég nú farinn að tala meira við samnemendur mína sem hafa verið feimnir svona í fyrstu. Kom í ljós að ein af þeim hafði verið á Íslandi fyrir nokkru síðan....og ekki bara það heldur hafði lært töluvert í íslensku. Ég sperrti nú eyrun enda alltaf gaman að vita af fólki sem leggur á sig málrækt og lærir ný tungumál. Sá ég fyrir mér að kannski væri hægt að ræða við hana á Íslensku.....nei sjáðu til sagði hún “ég lærði nokkur orð eða öllu heldur var kennt nokkur orð, komst síðan að því að þetta voru öll helstu dóna- og blotsyrði íslenskrar tungu. Ég hinsvegar lærði eina setninu. Mig setti hljóðan og hélt niður í mér andanum. Og hún sagði...jú viltu heyra setninguna....ég svaraði ekki af spenningi en kinkaði kolli.....hún sagði “Þjjú hjefur ddrugggið altt Freskaað mit”
Sagði hún mér síðan að Freskað væri einhver magnaðasti drykkur sem hún hefði smakkað...ég er að vinna í því að útvega henni flösku.


Kristinn Andalæknir.