Skólalíf og Tyrkirnir.

Anna Marín og móðir hennar fóru á bekkjarkvöld í skólanum hjá henni í vikunni. Þar hélt hún fyrirlestur um Noreg. Verkefni í skólanum þar sem kynna átti öll norðurlöndin. Hún fékk Noreg og kynnti þar þjóðbúning norskra kvenna. En hún hafði..nei reyndar ekki...það var aðalega móðir hennar sem klippti út dúkku og útbjó þennan kjól. En Anna Marín talaði síðan fyrir framan bekkinn og foreldrana og kynnti málið. Það gekk vel. Við Axel Orri vorum heima þar sem hann var slappur.

Axel Orri fór síðan í leikskólann seinnipart vikunnar þar sem ekki þýðir að hanga heima alla daga....faðir hans er jú kominn í nám og það þarf að mæta sko....

Og í vikunni fór ég í alla þá tíma sem mér er ætlað að taka þessa önn. Já það rifjaðist nú upp fyrir manni gamlir lestrartaktar...en kvöldin í vikunni fóru einmitt í lestur um Lýðræði og undirbúning á fyrirlestri sem ég á að halda ásamt öðrum nemenda nk. þriðjudag. Jebb fyrsta verkefnið komið af stað. Annan dag fór ég síðan og hitti leshópinn sem ég er í að lesa um dönsk stjórnmál. Dagana áður kepptist ég við að lesa efnið og hafa það á hreinu. Hollendingurinn í hópnum og Tyrkinn voru reyndar ekki búinn að lesa efnið, og fjórði Tyrkinn ákvað að skella sér til Amsterdam og hitta vini sína...Þetta var því frekar slappt og á endanum tók minn maður af skarið og sagði..."viljið þið nú ekki bara fara heim og kíkja á þetta og við getum síðan þá hist í næstu viku". Jú jú það fannst þeim voðalega fínt.....það er bara að maður haldi þessum dampi út önninna...það kemur víst í ljós...

Ég var spurður aðþví í vikunni hvað ég ætti gömul börn. Málið var að í lok eins fyrirlestursins ákvað prófessorinn að bjóða hópnum í kaffi. Sátu nú allir að spjalli. Fjórar stelpur frá Tyrklandi sátu við borðið. Ein sagði við mig á ensku "Kannast þú við Nú bínó ?" Neiiii...ég sagðist nú ekki allveeeg áttaa mig, nei því miður". "Núúú" sagði hún það hlýtur að vera. Ég bað hana þá að skrifa þetta nafn niður ef hún kynni það....hún hélt það nú og skrifaði "Núúí Albínói" Jú sagðist nú kannast við þá mynd. Já Tyrkirnir höfðu þá nýlega séð þá ræmu og vildu fræðast um íslenskar myndir...ég snéri mér útúr því og nennti ekki að ræða málið....

...en ég hefði kannski betur haldið mig við bíóið því þá kom spurning "Hvað fluttir þú hingað með fjölskylduna..núúú og hvað áttu gamalt barn ? " Barn sagði ég, ég á börn ég á nefnilega tvö..." haaaaaa, hvað segir þú átttuuuuuu tvöööö böööörn ?" Sögðu Tyrkirnir. Og sögðu þetta í raun óþægilega hátt, það fór því ekki frammhjá neinum að Tyrkirnir voru frekar hisssa. "Já já", einmitt sagði ég. "Hvað eru þau gömul" kom þá. Ég svarði bara "tja þau eru Tíu og þriggja". Skyndilega sat ég við borðið það sem bara svona óp heyrðust, já næstum öskur. Forviða yfir svarinu. Þessu trúðu Tyrkirnir ekki. Og bara stóðu þarna gapandi með gólandi gúlann... Þá brást minn maður við og breytti bara svarinu, því ég var sannfærður að ég hefði sagt einhverja bölvaða þvælu...ég breytti því svarinu og sagði..." nei nei þau eru bara átta og þriggja" Næsta spurning Tyrkjanna var því "hvað ert þú eiginlega gamall ?" Ég svaraði því og skyndilega fóru Tyrkirnir að reikna á puttunum og sögðu..." ókey það getur passað"....ég þakkaði fljótlega prófessornum fyrir kaffið og dreif mig út.

Ég sjálfur taldi á puttunum og tánum þegar ég kom útí bil. Og fann út réttann aldur á þeim börnum sem ég á.


Kristinn Achmed Turkís.