Fyrsti skóladagurinn.

Ég vaknaði í morgunn með mikinn hjartslátt. Já það ólgaði í mér blóðið og ég var rjóður í framan. Dreymdi að ég hefði hitt skólastjórann sem hefði sagt mér til syndanna. "Lærðu heima drengur og snýttu þér svo, girrtu þig" Já eða ég man þetta nú ekki allveg. Fyrsti tíminn var í Evrópufræðum, Evrópusambandið og allt sem því fylgir. Ég fór í skólafötin mín og tók gömlu skjalatöskuna mína sem nú er orðin skólataska. Dagmar tók mynd af mér eins og Önnu Marín þegar hún byrjaði í sex ára bekk. Ég stóð stoltur á myndinni með fiðring í maganum. Hvernig yrði mér tekið ? Hvar á ég að sitja ? Skilur einhver mig ? Verð ég aleinn, alltaf ?

Ég ók af stað á Ljóninu eftir hraðbrautinni og ég fann þegar ég nálgaðist borgina að ég var að hverfa til upprunans. Litli businn, litli nemandinn, skælandi með hor. Ég vældi þó ekkert í bílnum. Það er jú fátt pínlegra en mæta í háskólann sinn með grátbólgin augu og hor. Brattur með skólatöskuna í annarri og og netisboxið mitt í hinni.

Á seðlinum sem ég hafði fengið stóð "Bygging 325" síðan stóð "1.40" Ég var búinn að finna bygginguna á kortinu áður en ég fór af stað og fann hana því auðveldlega. Lagði skammt frá og fékk þá tilfinningu strax. "hér er ég, einn af ykkur" innan um alla háskólastúdentanna sem ýmist þrömmuðu áfram vegin eða hjóluðu. Einn af þeim 22 þúsund nemendum sem læra við Aarhus Háskólann. Nemandi númer 22.001 það er ég. Ég labbaði inn í byggingu 325. ´

Það gekk vel, klukkan var að verða. Ég kom inná fyrstu hæðina, ekkert fólk, enginn kennari, ekki neitt. Í fáti sá ég engann, eina sem ég sá var rauður hnappur ef það yrði eldsvoði, neyðarhnappur. Ég ýtti ekki. Nú fann ég svitann koma á bakinu. Hvar í fjandanum er stofann ? Ég fór að ganga rösklega, anda örar. Ætlaði ég að koma of seint fyrsta daginn, fyrsta tímann, fyrsta sinn. Ég bölvaði. Fann stofur sem allar voru tómar. Í dauðans ofboði hljóp ég á skrifstofuna og spurði til vegar. Hvar er stofan ? fékk fín svör rataði rétta leið. Klukkan orðinn. Ég skammaðist mín fyrir að leggja ekki fyrr af stað. Ég hljóp síðustu metrana...kom að stofunni. (Textinn 1.40 þýðir 1.hæð stofa 40). Ég kom, ég sá stólinn minn, ætlaði inn í stofuna, enginn. Aleinn. Miði á töflunni. "Kennsla fellur niður í dag vegna veikinda." Ég fór heim með skólatöskuna og nestið. Kannski er tími á morgunn.


Kristinn Busi.