Einstaklingar sem eru á eftir.

Nú hefur maður í nokkrar vikur, já mánuði unnið svona íhlaupastörf í gegnum ráðningarstofu. Þetta hefur í alla staði verið fróðlegur tími. Ég hef unnið á nokkrum stöðum. Á þessum tíma hefur rifjast upp fyrir mér hvernig ég var. Já svolítið sérstakt. En ég hef einmitt á þessum tíma kynnst nokkrum dönum sem "virðast vera á eftir"en eru það kannski ekki ég veit þa ekki. Í einu fyrirtækinu sem ég hef unnið þá eru starfsmenn svona á góðum aldri. Þetta eru mest karlmenn. Þarna eru nokkrir sem eru svona 35 til 55 ára gamlir. En það kom í ljós að tja, þeir eru kannski ekki þroskaheftir eða vangefnir. Það væri nú allt saman fullmikið sagt. En áberandi og augljós þroskafrávik hrjá þessa einstaklinga. En hér er maður nú komin á hálan ís. Það væri helst að sálfræðingurinn og frænka mín Helga hjá Greiningarstöð Ríkisins gæti greint þessa aðila. En læt hér vaða greiningu stjórnmálafræðingsins.

Nú en í hverju birtist þessi þroskafrávik þessara dönsku starfsmanna. Jú það birtist í allskonar bölvi og ragni, öskrum, fussi, sífelldu tauti um langan vinnudag, fyrirlitningu á yfirmanninum og í því að hræðast hann oboslega um leið.

Þroskafrávik t.d. lagerstjórans sem verður 43 ára gamall í haust, kom skýrt í ljós þegar það vantaði límband á einn kassann..sko til að loka honum. (límbandið í vélmenninu sem límir kassana var búið). Þá sparkaði lagerstjórinn í rennihurðina og lyftarann og öskraði. Já svolítið sérstakt. Síðan bölvaði hann svo frussuðust útúr honum orðinn. Já mér stóð bara ekki á sama og var orðinn þó nokkuð skelkaður. Já um að maðurinn væri að missa vitið. Mér kom helst í hug að rétt væri að sækja fyrir lagerstjórann vöðva slakandi stíl. En hann róaðist, þangað til næst.

Þroskafrávik aðstoðar verkstjórans sem verður 37 ára gamall í mars. Það birtist eins og þau þroskafrávik sem ég hafði sjálfur þegar ég var 15 ára í fiskvinnslu á Bíldudal. Þá var nefnilega málið að bölva hraustlega yfir hverju því verki sem maður vann, og láta líta svo út fyrir að þetta væri allt svo hrikalega erfitt og bara mikla þetta allt fyrir sér og öllum öðrum. En maður kláraði síðan alltaf djobbið...nánast óþreyttur. Þetta er ákveðinn kúnst til að sjarmera fyrir yfirmönnunum. Þessi þroskafrávik mín uxu af mér þegar ég hætti að vinna í fiski. En aðstoðar verkstjórinn sem hleypur um á svona lyftarakerru og notar í raun sem hlaupahjól. Hefur þessi sama þroskafrávik og ég hafði.

Ég veit það ekki það er fátt sem ég get gert til aðstoða þessa menn. En það er næstum sama hvar maður kemur orðið að vinna. Allstaðar virðist vera fólk með þessa tilhneigingu á háu stigi.

Það er nú hinsvegar ekki hægt að segja að ég sjálfur hafi nein þroskafrávik um þessar mundir eða hafi heltekið mig og hrjái..hva, þótt maður lyfti sér nú stundum aðeins upp, fái sér í "tánna", með harmonikku, hárkollu og gervigóm. Það eru ekki þroskafrávik það er þroskandi.

Kristinn Rainmen.

ps. Afmælisvikan heldur áfram og styttist í stóra daginn hjá minni. Það er bara að hún "finni ekki stóra vinninginn" á Íslandi og neiti að koma aftur heim......