Fyrsta íbúðin.

Ég man hvað ég var hrikalega ánægður þegar ég flutti inní mína eigin íbúð. Já maður gat allveg gleymt sér, og farið uppí himinhvolfið í vangaveltum um innlit og útli um það hvað maður ætlaði nú að gera. Hérna átti þessi skápur að standa, bora í gegnum þennan vegg til að tengja græjurnar og bara endalausar hugleiðingar. Síðustu kvöld hef ég verið að hjálpa vinum okkar Morten og Marlene að setja í stand þeirra hús. En þau fengu það afhent sl.þriðjudag. Húsið sem þau keyptu er miklu yngra og nýrra heldur en það sem þau búa í núna. Já hann sagði mér einmitt að það væri eiginlega bara splúnku-nýtt miðað við hitt. En það er hundrað árum yngra, byggt átjánhundruð og sjötíu. Þau búa í húsi sem var reist 1770.

Og þar sem ég hjálpaði þeim, fann ég og heyrði þegar Morten fór á flug, með innlit og útlit á húsinu sínu. Rétt eins og ég gerði. Já þetta er góð tilfinning sem í raun dofnar ekki fyrr en afborgunin af láninum kemur innum bréfalúguna.

Ég málaði þarna fyrir þau nokkra veggi. Þau voru himinlifandi með vinnubrögðin enda vanur maður á ferð, sérstaklega í málingarvinnunni. En ég hef t.d. málað margoft fyrir tilv.mág minn og þar hefur aldrei verið kastað til hendinni, hvorki í efnisvali né vinnubrögðum (Það var ekki ég sem skildi eftir ómálaðan blett í loftinu).
Jú og hann hefur nú líka litla skinnið verið liðtækur að mála hjá mér.....en heimtaði alltaf bjór fyrir. Reynsla sem ég bý að og gerði það sama hjá Morten í þessari törn.

Kristinn Málarameistari.