Mublan í stofu stendur.

Vinnufélagi Morten bjargði nú málunum með flutrninginn á stofuborðinu. Hann fékk bíl tengdaföður síns sem er næstum eins og bíll t.t. föður míns (tt=tilvonandi tengdafaðir)
Mátti ég á nýjan leik aka eins og óður maður eftir vinnu og sækja dótið. Já þeir vilja komast heim skipamennirnir. Ég náði þó fimm mínútur fyrir lokun og sótti dóttið. Í stresskasti og búinn að éta fjórar sprengitöflur, náði ég þó áttum og bað lyftaramanninn, geðillann dana á sextugsaldri að setja bara brettin með dótinu út fyrir og þá væri maður ekkert að tefja þá kappa. Með fýlusvip sagðist hann gera það. En minnti mig á það væri búið að loka.
Morten birtist síðan og við hófumst handa við að hlaða bílinn.

Klukkan farinn að ganga fimm. Anna Marín fékk það hlutverk að sækja bróður sinn til dagmömmunnar klukkan fjögur og passa hann til klukkan fimm. Nú leið tíminn við kapparnir hlóðum bílinn og þetta rúmaðist bara allt saman mjög vel. Hinsvegar hafði Anna Marín ákveðið að fá sér nýjan hægindastól í herbergið. Og bað ég nú Morten um að nálgast hann með mér í eitt mollið inní Aarhus sem heitir Bruuns gallerí. Sóttum við stólinn en myndir af honum munu birtast á heimasíðunni innan skamms. Klukkan var nú orðin tíu mínútur í fimm. Anna Marín hringir nú og minnir föður sinn á að fyrsti danstíminn í svokölluðum Show-dance sé umþað bil að byrja. En hún hafði skráð sig í hann í skólanum. Þetta er dans sem hún æfir einu sinni í viku. Og fyrsti tíminn í námskeiðinu var einmitt að hefjast. Faðir hennar varð nú æði stressaður þar sem nánast útililokað var að ná heim á ný á tíu mínútum nema þá helst í þyrlu.

Afgreiðslan í búðinni tók lengri tíma en ætlað var og fór nú svitinn að leka niður bakið. Og já bakvið eyrun. Morten sagðist nú vera allveg rólegur en það var ég nú ekki. Stóllinn kom og settum við hann útí sendibílinn. Hringir nú Anna Marín á ný, og segir klukkuna vera orðna fimm, og tíminn byrjaður. Faðirinn staddur í miðbæ Aarhus (370 þúsund manna bær, í lok dags þar sem allir eru á leiðinni heim frá vinnu, í mikilli umferð og töfum) Faðir hennar segir henni því að útilokað sé að ná þessu, ég komist ekki heim fyrr en í fyrsta lagi eftir hálftíma. Með brostna rödd segir þá dóttir mín “ En pabbi þetta er fyrsti tíminn” það var ekki laust við að ég missti úr slag. Með samviskubit yfir seinkunn minni og yfir þeim dapurlega veruleika að dóttirinn missti af fyrsta tímanum sem beðið hafði verið í hálfan mánuð. Reyndi ég að sefa dóttur mína og sjálfan mig líka. Og skýra út þá óviðráðanlegu aðstöðu sem ég var í. Það tókst bærilega.

Við ókum nú heim og um hálf sex vorum við komnir heim. Á móti mér tók dóttir mín, eylítið súr á svip, og vonbrigðin leyndu sér ekki. Hún tók þó gleði sína á ný þegar við héldum á nýja stólnum inní herbergið hennar. Nýr stóll sem hún sjálf hafði valið og sómir sér vel í herberginu hennar. Framundan er endurskipulagning á heimilinu þar sem stofuborðið er komið í hús og þeir stólar sem því fylgja.

Kristinn Á 10ára dóttur.