Ótrúlegt.

Í gær skaust ég til Ezbjerg sem er fimmti stærsti bærinn í dalnum. Þar tók ég þátt í starfsdögum í vinnunni sem gekk útá það að allir fóru útaf skristofunni og útí lífið. Já minn maður uppá klæddur í einkennisbúning og til þjónustu reiðubúinn í versluninni sjálfri. “Heyrðu þú þarna” var galað á mig. “jú dokaðu við, augnablik get ég aðstoðað”

“Ég ætla fá hitablásara”...haa hummm...bíddu augnablik ég næ í aðstoð sagði ég. Vitandi það hversu ömurlegt það er að reyna tala við einhverja starfsmenn sem vita ekki nokkuð skapaðan hlut...svo ég fór fljótlega í kaffi. Dagurinn gekk annars vel og mentornum fannst ég standi mig vel.

Axel Orri var himinlifandi með afmælið og er spenntur fyrir morgundeginum þegar vinum hans í bekknum verður boðið til veislu.

Anna Marín og bekkurinn, var fyrir stuttu í Kaupmannahöfn ásamt tveimur kennurum sínum í vikudvöl í menningar og skólaferð. Kennarnir héldu vel utanum hópinn og allt gekk vel. Annar af þeim kennurum kennir bekknum marga tíma á viku. Þrenn fög líkt og í fyrra. Sl. miðvikudag fór kennarinn heim um hádegið veik og kennsla féll niður. Í gær fimmtudag dó hún, rúmlega fertug með þrjú börn 12, 16 og 20. Hún fékk heilablæðingu. Í dag voru allir kallaðir á sal þar sem tilkynnt var um atvikið. Og það verður að segjast að öllum er verulega brugðið. Skemmtilegar sögur frá síðustu viku þar sem kennarinn fékk hláturskast í bíó og fékk allann bekkinn til að hlæja verður skyndilega ótrúlega mikilvæg endurminning nemenda um kennarann sinn.

Kristinn Ísjokki.