Óþekkt í drengnum.

Miðvikudagar eru frídagar fyrirvinnunnar, svo það var aðeins litið í búð í gærmorgunn og skiptum hitakönnu sem við fengum í jólagjöf, og völdum aðra í stíl við innréttinguna...nei ég segi sonnna... Síðan æddi maður sem öskrandi ljón á lesstofuna og settist við skriftir og lestur. Já gekk ágætlega og var frammá kvöld. Tók stætó heim og hossaðist í vagninum í þessar fjörtíuogfimm mínútur. Komst aðþví áður en ég kom heim að drengurinn hafði tekið geðvonsku-kast á systur sína og móður. Já hreinlega tapað sér kallinn....hann er soltið tæpur þessa dagana, en það er líklega álagið í leikskólanum, mikið að gera hjá honum eftir jólafríið og svona...nema hvað móðir hans sem er ávallt afar dagfarsprúð og óverulega vanstillt á geði. Tók sig til og tuktaði drenginn rækilega til. Gerði honum grein fyrir að svona hagaði maður sér ekki.

Það varð til þess að hann grenjaði ennþá hærra og meira að segja stappaði niður fótum. Hann var þegar í stað sendur sendur inní herbergi til kælingar. Kom skömmu seinna með ekka-innsogi og bað systur sína afsökunnar, og síðan móður sína sem bráðnaði við litla labbakútinn, með tár á báðum kinnum og svo ósköp, ósköp, lítinn og dapran eitthvað, elsku litli mömmusnúðurinn. (já það hefði ekkert verið gefið eftir hjá pabba hans sko...farðu bara að ryksuga eða eitthvað drengur hefði viðbrögðin orðið)

Ég spurði hann síðan hér í morgunn hvað hefði gengið á og svarið kom strax “Ekki neitt, allt fínt” og það var sama hvað ég ýjaði sterkt aðþví aðhann hefði tapað sér þarna í gær...hann kannaðist ekkert við það. Þangað til mamma hans sagði “viltu kannski ekki tala um þetta?” og það var málið. Hann var fljótur að segja nei við þeirri spurningu. Og óskaði síðan eftir að þetta yrði ekki rætt frekar. Og þar við sat.

Kristinn Uppeldisfræðingur.