Flugfreyjan hringir.

jæja ósköp hefur maður nú verið rólegur í tíðinni við skriftir. En þetta er nú bara svona. Fyrsti dagurinn í dag í nýju kerfi hérna í Skanderborg. Jú nú hefur heimilisfaðirinn tekið aukin þátt í rekstri heimilisins. Þannig er að að bóndinn byrjar nú í vinnu á hverjum morgni klukkan hálf átta í stað hálf níu. Þannig að vinnudeginum lýkur því nú frá 1.júlí klukkan 15:30, já það er nú meira sældarlífið skyldi einhver hugsa...en reiknið nú. Hvorki er tekið kaffi né pásur, nema til að bregða sér á Settið. Síðan eru 30 mín í mat. Og maður skal hafa matinn með sér. Svo það er nú ekki allt fengið. Nóg um það. Mánuðurinn losar í vinnustundum 160,3 klst.

Við höfum nú svona velt fyrir okkur hvernig Önnu Marín gangi eins síns liðs í fluginu til Danmerkur. En skyndilega hringdi í okkur flugfreyjan sem flýgur í sömu vél og er að auki á vaktinni. Já flugfreyjan fékk vinnunni breytt hjá sér svo hún gæti fylgst með dóttur okkar í fluginu. Snillingur þar á ferð. En þetta er nú æskuvinkona hennar Dagmar, Unnur Ýr...gott ef bóndinn mun bara ekki fljúgja. Flugmaðurinn Konni. En það er óvíst. Nema hvað hún fékk skipt og flýgur nú þetta flug sem Anna Marín kemur með. Mikill er sá léttir, og það auðveldar nú öll mál. Takk fyrir þetta Unnur Ýr.

Já breyttur vinnutími. Dagmar litla fór nú í fyrsta sinn í langann tíma í vinnuna undir þeim formerkjum að fara ekki út fyrir að loknum fullum vinnudegi. Hún andvarpaði ógurlega í gær, í gærkvöldi, í morgunn og í hádeginu yfir þessu. En það er nú vonandi að þetta gangi. En við munum nú ekki allt okkar líf hafa þetta svona. Við sjáum hvernig þessi mál þróast og hvort okkur tekst að halda heimilinu gangandi, með húsbóndann í aðalhlutverki.

Annars er nú pirringurinn í að ná hámarki í vinnuni, forverinn í starfi mínu, þykir ég vera orðinn full mikið sjálfstæður og hefur orðið nokkrar skoðanir á því hvernig á að vinna verkin...eitthvað sem húsbóndanum hér í Skanderborg er ekki að falla mjög létt í geð. En það eru nú ekki nema 8 stundir þar til hann fer í sumarfrí í þrjár vikur. Og þessvegna var nú ákveðið í vikubyrjun að bíta á jaxlinn og láta þetta yfir sig ganga út þessa viku... Já svona þessi skynsemisrödd sem hljómaði í eyrum mér og sagði " Kristinn minn, nú er bara að róa sig niður, átta sig á stöðunni og segja ekkert sem gæti valdið dauðsfalli eða kallað á áfallahjálp vinnufélagana" sem nótabene hafa aldrei séð húsbóndann hér skipta skapi. Og fara úr "já-sjálfsagt-gírnum" sá tími er hinsvegar liðinn eftir 24 klst, eða 7,5 stunda vinnudag á morgunn. Þetta gengur ekki lengur.

Fleiri hús eru að byggjast í hverfinu, og leikvöllurinn hér á lóðinni er að taka á sig mynd. Við höldum áfram í hugleiðingum okkar um bílakaup og erum orðin spennt fyrir Pussjó 206, litlum, dýrum, sparneytnum bíl hér í Danmörku. Meira um það síðar.

Kristinn við það að springa.